de woestijn en de bergen

Ik heb een pintje gevonden hiep hoi

Mijn laatse lift vandaag zette me af in de tundra gorge of zoiets, recht voor een hostel, gelukkig toeval of niet? Ik kan er alvast mee leven, een toeritische plek, dus kans op bier, en ik vroeg dus aan de uitbater of hij toevallig bier verkocht, neen was het eerste antwoord, , oke geen probleem, en toen zei hij, just one? Yes just one, en twee minuten later had ik bier, als ik even later het wifipaswoord te horen kreeg stond ik met mijn mond vol tanden : “noalcohool”

Juist ja

Todra gorge dus, ik heb er nog niet veel van gezien, net aangekomen, ik heb dan ook wat kilometers in de benen vandaag, de lange weg van de woestijn in merzouga, tot hier aan het begin van de hoge atlas, waarvan veel grote stukken te voet, de beentjes zijn moe. Gisteren een welgekomen rustdag in de sahara, ik heb uren op mijn zandberg gezeten mijn gat deed er pijn van en ik ben er verbrand in de zon. rust tot de zon begon te zakken, twas een mooie dag en dus iedereen kwam naar de top om de zonsondergang te kijken, en als ik zeg iedereen dan bedoel ik 100 motos 30 quads 15 jeeps, 7 buggys, en 1 voetganger, gezellig wi, de kamelen bleven gelukkig op lager gelegen gebied. de andere voetganger lachte me bijna vierkant uit. So you walk all the way uphere,to watch the sunset and YOU DIDN’T BRING A BEER???

I wouldnt know where to find one, En dan deelde hij broederlijk zijn pintje. Marokkanen, ik snap er kop noch staart van…

De dag voordien was ik uit hisams winkel in bouaaarfa weggewandeld met de vrees dat liften niet ging lukken, ijzig koud, en nog steeds veel en veel te veel wind, de windvlagen bliezen me alle kanten op, probeer dan maar eens met je buff over neus en mond om er vertrouwenswaardig uit te zien, maar na een paar kilometer stopte een gepensioneerde

Duitser, get in, graag, hij was smorgens in figuig opgestaan, en zo snel mogelijk zijn auto ingestapt, westwaarts, naar warmere oorden, ik hoorde het graag, even later worden we tegengehouden door de politie, u reed te snel he meneer, 93 waar je 80 mag, op identiek dezelfde plaats als gisteren, boete 500 dirham,

ik dacht terug aan de speedmobiel en de snelheid die ik nagerekend had de voorbije nacht . 77 kilometer van waar hisham me oppikte terug naar bouaarfa, in ongeveer 17 minuten. En dat bij zijdelingse rukwinden, zandstorm en regen, met een zicht van nauwelijks enkele tientallen meters, ik had slechts met veel moeite mijn weg terug gevonden naar de plek waar hisham me laatst had afgezet, en daar stonden nogtans straatlampen op dat kruispunt

Want ja, na wat aandringen was ik geplooid van hisams pleidooi die avond, too dangerous, i come pick you up. ik had het ongetwijfeld overleefd, maar aangenaam ware anders geweest, en het advies van een local zomaar in de wind slaan,( in de wind he, wind genoeg) das niet altijd verstandig, ergo, ik verzamelde mijn materiaal met veel moeite, electronica prioritair water en stofdicht verpakken, en dan de rugzak volproppen. Mijn muts bleef enkel op mijn hoofd staan dankzij een strak aangespannen hoofdlampje, Mijn tarp kreeg het ergste te verduren, en werd zorgvuldig weggepropt terwijl de waaiende wind er bijna stukken vanaf trok, den opkuis van de rugzak zal een probleem voor later zijn. En het zeiltje is wellicht aan vervanging toe. En dan tegen de ijzige wind in, bijna op den tast, op zoek naar de baan. De vraag of het nu hagel of water en zand was zal ik nooit kunnen beantwoorden, maar gezandstraald ben ik allessinds, De zichtbaarheid was al zeer slecht, maar als ik mijn ogen open deed zaten ze onmiddelijk vol zand, ik vond uiteindelijk asfalt en volgde die tot ik de straatlampen vond. Een weinig later arriveerde hisam, in gezelschap van een knappe deerne, zijn koeketien vermoed ik, en een tolk, de auto ingeraken was al een opgave op zich, de wind wilde niet dat die deur open ging. Maar eenmaal ik binnen was trok de speedmobiel weer op gang, hmm een gordel kan ik wellicht wel gebruiken.

In bouaarfa aangekomen kwam de gastvrijheid onmiddelijk boven, thee en koekjes, en daarna vlees van eigen kweek en brood, ik dacht zotten, tis een gat in de nacht, maar hisams werkdag begon nog maar, hij heeft een nachtwinkel blijkbaar, het duurt dan ook nog enige uren, en we barbecuen zelfs nog indoor, vooralleer hij me een plekje toewijst waar ik kan gaan liggen, ik was op.

Onze vriendelijke duitser, hans ulrich, ik vroeg hem of hij familie was van, maar hij had geen idee waarover ik het had. Die betaalde braafjes zijn boete, even later pikte hij zelfs de locals op, ik onder de indruk, “well i cant let them stand on the side of the road in this weather, can i?” de weg naar de warmte was lang, en dus zijn hele huishouden is de revue gepasseerd, “incredicle how you say things to strangers you wouldnt even say to family” dat heb ik al vaak gemerkt. Hij dropt me uiteindelijk in beter weer op de weg naar mergouza, zelf gaat hij nog een stukje verder. En ik beland dus 2 liften verder in de zandduinen, net op tijd voor de zonsondergang, maar ik doe geen moeite meer, eten en een bed zijn mijn enige verlangens.

En de volgende dag bleef ik ter plaatse rust, woestijnmeer en woestijnzand. En jullie updaten natuurlijk.

Gisteren dan de liftdag naar tislit, met 2 duitse meiskes die vooral veel te vrijgevig waren naar de lokale kinderen toe, en na het uitdelen van de laatste cola nog niet iedereen bediend was, en dan maar geld gaven dat letterlijk in stukken werd getrokken. En dan maar een buil en een schreef (van een flesje cola nota bene) in hun huurauto kregen, stank voor dank

Vanmorgen dan opt gemak vertrokken de kloof in, op kaart had ik gezien dat de tudra en de dades kloof combineerbaar waren mits een omwegje naar agoudal, de kilometers had ik niet goed bekeken, en de toeristen doen blijkbaar enkel de eerste kilometer, daarna was er geen kat meer op de baan, een poolse reiziger op doortocht heeft me een groot stuk geholpen, tot in de sneeuw zelfs maar ik ben gestrand bovenop de berg en dus vandaag is het eindelijk zo ver, buitenslapen, een kampvuurtje zat er niet in want hier groeit nog minder dan in de woestijn, maar ik heb toch een kudde gemsen kunnen spotten, de laatste vriesdroogmaaltijd is binnengespeeld, en de koffie staat klaar.

Morgen begint de race naar agadir

grappig , de laatste uren geen bewoning gepasseerd, in de verste verten geen huis te zien, geen straatlamp geen baan, niks, maar happy hour, dat is er wel