babylon

Van gibraltar, ging het terug naar algeciras, ik nam de boot naar ceuta ipv tanger, niet omdat ik per se de enclave wou zien, maar te voet een landsgrens overgaan is altijd interessant. In dit geval viel er weinig op te merken, behalve dan mss de auto die per takelwagen van land verhuisde, en de takelwagen niet, dus stonden 2 takelwagens poep aan poep aan beide kanten van de grens, die auto rechtstreeks over te hevelen.

Aangezien ik niet wist hoe lang de grens zou duren, hoe ik aan internet zou geraken en hoe ik aan marokkaans geld ging geraken of hoe goed liften zou werken,... boekte ik voor de zekerheid dan toch maar een kamer in tetouan, niet te ver, vooraleer ik het land binnenging, no stress, alleen die kamer vinden bleek niet evident, gps locatie bracht me in de buurt, maar in het steegjes labyrint van de medina ( oude stad) was dat absoluut niet afdoende, en een adres tonen aan passanten bleek ook al niet nuttig, dolen tot je een clue vind dan maar?

Een man die stoelen aan het herstellen was in een van die smalle steegjes schoot opeens ter hulp, riad, daarheen, en hij begeleidde me naar een ongemerkte deur, geen plakkaat, geen nummer , niks, als dit de plaats is dan moeten ze mss toch werk maken van herkenbaarheid, mss was ik hier zelfs al gepasseerd, ik kon het niet weten, de opmerking van de gastvrouwe, “i sent you whatsapp, to escort you” vreemd dat ik dat niet gezien heb.

De rest van de avond doolde ik door de straatjes van de binnenstad en souq, op zoek naar…, al snel niks meer want telkens ik mijn mond opendeed wilde men er geld uit slaan om me te begeleiden. Juist ja zo’n land, en dus telkens men me vroeg naar wat ik zocht werd mijn antwoord al snel, i dont know, en als je niet weet wat je zoekt dan moet je wel gek zijn, de aanpak werkte maar half. Ik ben te vriendelijk, ik antwoord als men me aanspreekt, Gewoon straal negeren is absoluut niet vriendelijk , maar de enige manier om er effectief ook vanaf te geraken.

Tegen een stuk na middernacht kwam ik terug thuis met wat geld van de bank (1euro is ongeveer 10 dirham, das makkelijk), een wegenkaart van marokko, en 1gb internet op de telefoon, 3 jaar geldig, (of mss heb ik dat wel verkeerd verstaan en was het 3 dagen) Maar voor 10 dirham, dat viel mee.

En na een korte nacht zette ik aan, de oorspronkelijke plannen overboord gegooid, als een kleine stad als tetouan al zo erg is, dan wil ik die grootsteden gewoonweg niet zien,

Chefchauen en meknes ipv rabat en casablanca dan maar.

En terwijl ik me weer langs de baan begaf met de duim in de lucht, en de eerste autos allerlei rare handgebaren maakten , dacht ik bij mezelf, waarom doe ik dit nu ook alweer? Gewoon de bus anders? Ben ik daarvoor nu zo oud en verstan… maar nee dat ben ik toch helemaal niet. En enkele minuten later sjees ik achterop een brommertje de bergen in. we zullen wel zien zeker? De rollercoaster was vertrokken.

Rond 15 u in de namiddag stap ik tevreden over mezelf nen triporteur in met 3 jonge gasten, daarom doen we dat dus he, brommer, sjiekje bak, oude pickup, camion, triporteur en tussenin wandelen, dan heb ik op een dag al kennis gemaakt met hoe het hier juist in elkaar zit. Alles tiptop, maar communicatie, euh, babylonische spraakverwarring is eerder van toepassing, ik had een basis aan frans verwacht, en met een grote air beginnen ze dan met ola, of bonjour, en hello, maar verder dan 5 woorden geraken ze meestal niet, dan ben ik er vet mee, en moet ik maar raden welk arabisch of berders zij uit hun botten slaan. In de spraakverwarring was ik ook chefchaouen los voorbijgereden, Ahja, het hoort erbij zeker?

Maar mijn verwachtingen lagen hoger.

Den triporteur bleek onderweg naar huis in ouislane, 88 km verderop, de drie afwisselende chauffeurs zo high als een kite, de ene na de andere joint opstekend, mss is dat nu wel zo veilig niet, en terwijl ik snachts nogmaals door elkaar geschud werd op de bultige wegen, en mijn zadelpijnen overwoog, dacht ik bij mezelf, hmm, en waarom doen we dat nu weeral?

Maar de mannen waren fraai, en aymen bood aan bij hem thuis te slapen. Moeder was na wat aandringen akkoord gegaan, en eten en drinken stonden al op tafel bij aankomst. Waarna we nog op zwier gingen ook, allje zwier, het lokale cafe zonder bier binnen, en belangrijke religieuze onderwerpen behandelen via translate, een gat in de nacht mocht ik dan mijn bed opzoeken, om onmiddelijk uit de gratie van de gastvrouwe te vallen toen ik een gebedsmatje weigerde en bleek dat ik geen moslim was, de naam Driss en wat translate hickups hadden dat anders geinsinueerd, maar twas serieus mis, de ogen schoten vuur naar Aymen. Uiteindelijk mocht ik dan toch onder de wol.

Sanderendaags nam ik afscheid na (te lang) koffie en ontbijt (want Aymen moest gaan werken maar had niks gezegd) en ging het te voet naar de binnenstad van Meknes en tegen de tijd dat ik de baan naar fez vond was het al laat en had ik al meer dan mijn kilometers, gelukkig ging het liften vlot en nog voor het duister viel tjoolde ik alweer door een volgende drukke binnenstad. Mijn laatste chauffeur had me aan de poort afgezet, waarna hij een uitbrander kreeg van de lokale politie, er is blijkbaar ergens een wet die zegt dat de lokale bevolking zich niet mag inlaten met toeristen, tenzij ze gids zijn. Ter bescherming van de inkomstenbron. Allemaal goed en wel, maar als je lift is dat nogal lastig nietwaar, nadat ik gezworen had dat ik hem niets betaald had, en dat hij me zo vriendelijk had geholpen mocht hij uiteindelijk vertrekken. een betere voorbereiding zorgde dat ik aanbelde bij een verbaasde riad uitbater. you are here, how did you find it? i sent you on whatsapp, juist ja whatsapp. ik heb gewoon mijn kaart gevolgd? Gelukkig was de locatie op de kaart van booking correct, want toen hij me op een stadsplan aanduidde waar we waren zat hij er 100m naast, oriëntatie nul, en honderd meter in een wirwar aan chaotische veelal doodlopende steegjes, das te veel voor een naamloze deur.

De rest van de avond spendeerde ik aan een zoektocht naar een pintje, vele uren en internet naslagwerken later, vond ik juist dat in een ietwat louche ogende club genaamd the british saloon, alcohol drinken moet blijkbaar achter slot en grendel gebeuren, hash, is illegaal maar kun je op elke straathoek krijgen, een pintje das blijkbaar andere koek,

Meer volk van surveillance dan klanten, maar wel een lokaal gebrouwen pint , flag gold , waar die afzetmarkt te vinden is? Geen idee, maar ik heb er allesinds veel moeite voor gedaan, en hij was dan ook welverdiend vond ik.

En alweer een gat in de nacht vond ik de weg naar mijn bed, ik deed smorgens nog een stadsverkenning met wat highlights, maar was blij snamiddags de drukte achter me te kunnen laten, ik zal wellicht nooit een stadsmens worden. En verder ging het, ik belandde in de auto bij een imam, lap nog iemand die me zal willen bekeren dacht ik( als je genoeg interesse toont blijkt dat de conclusie) maar de boodschap dat religieuze onderwerpen via translate nogal tricky waren (dat had de voorbije dagen me wel geleerd) is aangekomen.

De man was behalve onverstaanbaar (geen woord anders dan arabisch) vooral zeer vriendelijk en allesbehalve gehaast, stoppen voor water van de bron in sidi hrazem, stoppen voor gebed in de moskee, inkopen doen in taza, patatten met slijk, melk in een plastieken zakje waar ik weinig vertrouwen in zou hebben en 350 dirham voor een kieken, letterlijk levende vers, en het duurde dan ook nog lang vooraleer ik doorhad dat hij eigenlijk tijd aan het rekken was om me te kunnen uitnodigen bij zijn avondmaal, eenmaal mijn frank viel was het eigenlijk al onoverkomelijk en voelde me enigszins bedot, want ik wilde eigenlijk gewoon eens op mijn gemak zijn en in mijn slaapzak onder de sterren slapen. In plaats daarvan ik mocht plaatsnemen aan tafel bij de 3 zonen ( en nen aangespoelden) en daar hadden we wat leuke babbels terwijl de voetbal opstond, marokko number one, maar ze konden niet winnen. en ik mocht in de moskee slapen, de minder begoeden zijn de eersten om te delen.

Smorgens zocht ik uit waar ik eigenlijk ergens was, want het doel was intussen oujda geworden, why are you going in oujda? There is nothing there, dat lijkt me dan perfect.

Ik zat ergens te velde in de buurt van mezguitam, en de imam had gezegd, terug richting taza, en dan op de grote baan naar links richting guercif.

Ik zou mezelf niet zijn als ik niet bij de eerste afslag de andere kant uitging, der was immers ook een klein wegje rechtstreeks naar Guercif. Maar de hoeveelheid autos viel tegen, en eenmaal de asfalt stopte begreep ik ook waarom.

Ik typ nog wat verder, maar ik heb hier even internet, dus bij deze al een onafgewerkte versie

Ik heb rust en stilte gevonden ging ik net zeggen, maar erg stil is het hier niet, happy hour zoals kate me lang geleden influisterde, twas al even geleden dat ik de term kon gebruiken, maar sinds ik hier in marokko ben is het van dat, 5 keer per dag, happy hour. Twas eigenlijk al daarvoor, op de boot en in de auto bij gelovige moslims, de tijden zijn veranderd, tegenwoordig hebben ze blijkbaar een minaret in hun smartphone ingebouwd, misschien is de app wel happy hour genaamd, tzou toepasselijk zijn, nuja, de tijden zijn voor iedereen veranderd he, wie had ooit kunnen denken dat ik bovenop een hoge zandduin in de sahara, zou zitten typen terwijl ik de tijd voorbij zie vliegen? Rondom me tientallen als niet honderden quads motoren en buggy’s die als mieren rondkruipen in kolones, toerisme is iets geks, iedereen gelukkig met de foto tussen de duinen, gelukkig voor hen zit er geen geluid op de foto, want het gebrom is storend en allom tegenwoordig, maar even naar boven wandelen om van het uitzicht te genieten dat doen ze niet, alle der zijn uitzonderingen, ik zie al een geruime tijd 2 silhouetten dichterbij sluipen, maar de weg is nog lang, en ik vraag me af of ze zullen volhouden tot boven, de heuvel opwandelen zonder mamzil aan mijn zijde was minder interessant, maar ik moet zeggen, de zandduinen in nieuw zeeland waren minstens even leuk door de kleinere hoeveelheid mensen.

een dagje rust is welgekomen, de weg hierheen was hectisch, en van het ene rol je in het andere, bijna non stop, als je dan in rekening brengt dat ook de avonden lang zijn , zeker als je bij iemand thuis bent (tzijn nachtmensen hier duidelijk) dan is een rustmoment noodzakelijk geworden, ik heb even getwijfeld om meteen mijn zakken weer op te pakken maar tis beter zo, vandaag blijf ik hier.

Waar zat ik? Op een klein wegje onderweg naar guercif zeker?

Als er geen autos zouden zijn zouden er ook geen autosporen zijn, een les die ik in mongolie heb geleerd. Er passeren er mss niet veel, maar geen? En hoe zeldzamer de auto, hoe makkelijker het liften. Het duurt dan ook veel minder lang dan gevreesd voor ik een camionette mag instappen met slakke slunse allures, er lag een bidmatje op het dashbord in de kleuren van de omgeving, groen en geel, maar de omgeving heeft ook paars en klaprozen en andere poppies, voor een plek die normaal grauw is door droogte is er vooral veel kleur, maar terwijl we uit de bergen afdalen naar de vlakte verminderd ook de kleur. En terwijl de begroeiing elke kilometer vermindert, vraag ik me af vanaf wanneer je juist van een woestijn mag spreken? Dezer tijden is dat zoiezo moeilijk te definiëren, want zelfs in de woestenij der verlatenheid staan bloemen vandaag, de regen van de voorbije weken en maanden, (de eerste in 7 jaar als ik me goed heb laten vertellen) met zijn voor- en nadelen is meer dan noodzakelijk voor deze omgeving, maar de mensen zijn gelukkig, want er is water, er is groen, er zijn bloemen overal. Ik wandelde een dezer door een stadje waar geen kat te bespeuren was, twee kilometer verder zat de halve stad te picknicken in een bloemenveld. En ze zijn gelukkig, want er groeien ook dingen die anders zeldzaam zijn, halfweg de woestenij stonden regelmatig mensen langs de weg die paddestoelen verkochten, alleen als het regent komen die uit, extra inkomen en extra eten, iedereen gelukkig… maar ik dwaal af, de weg naar guercif verbeterde gaandeweg, en langs de baan lagen kilometers aan een stuk irrigatie slangen klaar met de putten gedolven voor de aanplant van olijfbomen. En hoe verder we vorderden hoe meer ze aangeplant waren en hoe ouder ze leken. De gigantische oppervlakten woestenij die ze aan sneltempo een het bebouwen zijn, hebben ongetwijfeld invloed op het lokale klimaat, en deed me zelfs nadenken of dat nu ten goede of ter kwade van het mondiale klimaat zal blijken. Ik twijfel er echter niet aan dat water water aantrekt, en dus dat ze bij wijze van spreken hun eigen toekomstige regen aan het maken zijn. Na guercif bevond ik me weer op grotere wegen, en ging de resterende afstand naar oujda bijna vanzelf.

Ik werd afgezet aan een grote macdonalds, en verbaasde me al snel over de modernheid van de stad, grote lanen, groot spiksplinternieuw treinstation, grote pleinen, alsof enkel dat kleine stukje oude stad geschiedenis met zich meedraagt, en zelfs dat lijkt nieuwer. Als ik niet beter wist ik zou me in een ander land wanen. terwijl ik een foto maak hebben er al 4 mensen om geld gevraagd en zijn meerdere scooters rakelings langs me gepasseerd met nochtans een overvloed aan plaats. naast me stopt een auto met belgische nummerplaat.

Een belg? Hij blijkt hier de ramadan te hebben doorgebracht, en was ongerust toen hij me zag staan, oujda is niet alleen een stad die toeristen links laten liggen omdat het ver is. Het is een stad in crisis. De werkloosheid swingt er de pan uit aangezien er weinig industrie is en de doorgang naar algerije gesloten is. Bijgevolg zijn er zeer veel die naar het buitenland trekken, om daar hun geluk te beproeven, zoals die luikenaar die me aanraad mijn camera best niet te opvallend te gebruiken. De scooters blijken dieven die zeer snel kunnen ontsnappen eens ze hun kans zien. Het contrast tussen de terugkerende “rijke buitenlanders” en hun stadsgenoten vergroot alleen maar de kloof tussen rijk en arm, want je moet al welgesteld zijn of een lange arm hebben om dat gegeerde visum te kunnen krijgen. Het plan was nooit om in de stad te blijven, ik wil nog steeds eens buiten slapen op mijn gemak dus na een toertje van het centrum vertrek ik richting bouarfa. De luikenaar waarmee ik even later nogmaals het pad kruis (toeval??) is blij me ongedeerd te zien gaan. Zo erg kan het toch niet zijn?

De avond viel terwijl ik de mandatoire gendarme post aan het eind van de stad voorbij loop, er stopt een auto bij me, dat is vreemd, de locals houden zich normaal strikt aan geen contact als de flikken het kunnen zien, liften in die buurt is dan ook nooit nuttig. Als het raam opengaat zie ik een man in uniform zitten, vandaar… een half verstane uitleg later, stap ik in, we staan halfweg een kruispunt bij een gendarme post, lawaai genoeg om niks te verstaan, maar het voornaamste dat ik begrepen heb, de man is reiziger, en ook lifter, en ik mag bij hem thuis slapen. Een douche een goed verhaal en wat rust zal welgekomen zijn.

Dat was natuurlijk wel weer buiten de waard gerekend. Bagage droppen, natuurlijk thee en koekjes van mama, (de koekjes heten gatos hier, ik heb hen al proberen duidelijk te maken dat taarten iets anders zijn, maar dat pakt niet, tzijn gelukkig geen jaffa cakes, anders werd die discutie wel zeer lastig) uniform wissel, en weg waren we voor de toer vant stad, eerst naar de gesloten grensovergang waar zoveel van de stedelijk zorgen lagen, dan een oude franse gendarmerie hier, oude moskee daar, nog oudere ingang van hamam hier, madrasa daar, moskee en kerk broederlijk naast elkaar (zeldzaam), het bleek al snel dat ik op gevoel snamiddags reeds de voornaamste plekken had aangedaan, maar zakaria had gids kunnen zijn, en met de nodige uitleg erbij, was het natuurlijk een stuk intressanter, na een stopje op het lokale uitzichtspunt voor de nightsky, en een sigaret in der haast voor thuiskomst (eigenlijk zijn zelfs sigaretten haram he), kennismaking met zijn vriendin, die bij de paras is (niet op haar mondje gevallen, en stevig in haar schoenen, en verbazingwekkend feministisch voor de cultuur) (eerste keer ook dat ik een vrouw hier openlijk en openbaar hoor babbelen, ik verstond er geen kluit van maar twas zeer aangenaam om naar te luisteren)

Het voorstel om naar de lokale snack te gaan eten wordt ingeslikt als hij telefoon krijgt van thuis, we moeten bij de buren gaan eten. De buurman en vrouw kwamen net terug van een pelgrimage naar mekka. En daar hoort blijkbaar een feest bij, het feest voor de vrouwen was smiddags, het feest voor de mannen savonds. En ik mag mee, alleja, dries heeft natuurlijk een korte broek aan , en heeft geen lange mee, een discussie die ik eerder deze week ook al heb gehad, men vraagt me of ik niet te koud heb, maar bedoelt eigenlijk dat het weinig respectvol is. Het euvel wordt verholpen met een gewaad uit de kast van papa, die eigenlijk te klein voor me is, de discussie over mijn schoeisel wordt dan ook beslecht in mijn voordeel, de grote bottinen bedekken meer dan de sletsen waar ze me liever zouden in zien. Er zijn bij binnenkomst wat rare blikken maar we nemen plaats aan een van de tafel en krijgen alweer koekjes en thee, een glaasje water uit mekka voor de goede gezondheid ( ik krijg onmiddellijk lourdes vibes) een dadel uit mekka, en gelukkig kan zaki de tijd vullen met heel wat uitleg over het geloof en gans het gebeuren want het duurt nog heel wat gezangen en gebeden vooraleer er uiteindelijk echt ook eten op tafel kwam, couscous natuurlijk, want het is een feest, en even later besmeur ik het ganse gewaad, bij een poging tot het proper opeten van een appelsien, schaamtelijk, ze zullen de volgende keer wellicht 2 keer nadenken vooraleer ze een vreemde uitnodigen. Maar het was leuk en zeer intressant

Het is een gat in de nacht als we uiteindelijk huiswaarts keren. En dan moet ik nog douchen, en de rest van mijn reisplanning overlopen met zaki, alleja overlopen, plannen eigenlijk, want mijn plannen zijn net iets te vaag naar zijn goesting, hij toont me ook zijn rugzak en tent en de rest van zijn trekkings materiaal, en voegt er met een glimlach aan toe, mensen denken dat we te arm zijn om de bus of trein te nemen, maar tegelijk lopen we rond met een kapitaal aan materiaal, goed outdoor gerief kost hier evenveel als in europa he. En ne goeie camera kost altijd geld. Ik ben jaloers van zijn koffiezet, die weegt een fractie van mijn bialetti, en zijn tentje zal ook een pak geld gekost hebben, 800 gram, das weinig, mijn tarp weegt bijna evenveel.

Ik geraak niet meer uit mijn woorden van vermoeidheid tegen de tijd dat zaki zijn dirham valt dat het tijd is voor bed.

Smorgens ist weer vroeg dag, en word ik na een stevig ontbijt nog een stuk op weg gezet richting bouaarfa, ondanks mijn tegenpruttelingen en zakis eigen opmerking dat mijn rugzak al te veel weegt ( ik sleep eten en drinken mee waar ik de tijd niet voor krijg om het binnen te spelen) en de voorraad groeit verder aan want ook nu weer krijg ik een voorraadje toegestopt. Gelukkig heb ik een grote fles water kunnen droppen om te compenseren, mijn watervoorraad is nu nog steeds meer dan 3 liter.

Even wandelen lijkt me aangewezen, een beetje mentale rust, en iets verderop breekt mijn hart, roadkill is een vaste waarde onderweg, maar roadkill die nog niet dood is, daar kan je niks mee aanvangen, in de graskant ligt een wilde gewonde hond, te bang om te benaderen , flight or fight instincten op hol, ik stond erbij en ik keek ernaar, eigenlijk moet je het dier uit zijn lijden verlossen, maar daar ben ik niet toe in staat. Tis niet de eerste keer dat het me overkomt, maar veel kan je er niet mee aan, in een poging barmhartig te zijn zet ik wat eten en drinken naast hem neer, als ik straks weg ben zal hij mss nog op sterkte kunnen komen zeg ik tegen mezelf, maar erg realistisch is dat scenario niet als ik de verwondingen bekijk… na een tijdje in stilte zitten kijken pak ik mijn boeltje en wandel weg, honderd meter verderop steek ik mijn duim weer op, weg hier, zo ver en zo snel mogelijk…

Ik word afgezet in bouaarfa door de zoveelste die me aanbied mee naar huis te gaan, te eten en te drinken en de nacht door te brengen, de man gaat naar figuig, en hoewel ik het aanbod figuig graag zou aannemen ( een oase op de grens met algerije), vandaag slaap ik buiten, rust en stilte, willen of niet, en als ik mee ga naar figuig dan krijg ik wellicht die kans niet, en dus stap ik door een verlaten bouaarfa westwaarts, me afvragend waarom men zo aandringt vandaag.

Mijn volgende 3 liften zijn gedenkwaardig, en 2 ervan waren niet echt de bedoeling.

Ik word opgepikt door een louche uitziende kerel, die veel te goedgemutst is, en lak lijkt te hebben aan alles, ik zit nog niet helemaal neer, en we laveren aan topsnelheden tussen de andere weggebruikers die hij op millimeters na lijkt te missen, een glimp van de kilometriek zegt 150, en dan zijn we nog niet helemaal vertrokken, als je weet dat mijn gemiddelde lift tussen de 40 en de 60 rijd, er zeer veel controles zijn, en de wegen niet altijd in opperbeste staat zijn, dan duurt het ook niet lang voor ik mijn gordel ingeklikt heb, hisam is de naam maar hij kan geen woord duidelijk kan maken, zelfs via translate komt er niks nuttig uit, en bijgevolg vraag ik me af of hij wel kan lezen en schrijven, of mss zelfs geen arabisch spreekt, ik versta er geen hol van. Nauwelijks een kilometer verder worden we opgewacht door de lokale politie, u reed te snel he meneer, papieren aub, ik zie wat telefoontjes gebeuren en enkele vijven en zessen later stapt de man weer in, zijn humeur is er nog op verbeterd, je moet geen genie zijn om te weten dat hij er zo vanaf is gekomen, het doet mijn vertrouwen in de man niet echt toenemen. En dan trekt de speedmobiel pas echt op gang, want er is verse tarmak, en de baan is kaarsrecht, kilometers aan een stuk, een paar bochten en weer rechtdoor, in de bochten vertraagt hij naar 165 zie ik, enkele minuten en vele kilometers verderop worden we nogmaals tegengehouden , de rijkswacht dit keer, u reed te snel he meneer, papieren aub. Hij heeft zijn papieren zelfs niet uitgehaald, enkele woorden waren genoeg, ik zag de mannen met hun ogen draaien en weg waren we, zo gaat liften snel natuurlijk, nog enkele minuten en vele kilometers later stopt hij langs de baan, en doet teken hem te volgen, de woestijn in, ik kijk eens goed rond, want hier is niks, nada noppes, waar gaat dit heen? een gans eind van de baan weg staat een klein kotje met een groot molleslot, waarvan hij natuurlijk de sleutel heeft, hij haalt enkel glazen uit en een theepot, 5 minuten later zit ik te genieten van een potje thee midden de woestijn, wat we hier komen doen? Geen idee, maar erg logisch lijkt het me allemaal niet. Terwijl we theedrinken doe ik nog enkele translate pogingen die tot weinig leiden, behalve dan dat hij opeens met mijn telefoon aan het bellen gaat, op luidspreker, ideaal, mss belt hij wel iemand die ik kan begrijpen, maar ik hoor enkel een arabisch muziekje, en weinig later smijt hij dicht, iets later krijgt ik telefoon, nog een ander nummer? Ik snap er niks meer van, als ik nog een translatepoging doe, krijg ik iets leesbaars terug, wrong number, huh ?

Als we even later terug naar de auto wandelen zie ik dat een paar jonge gasten met gevulde rugzakken ons opwachten, waar komen die vandaan? We zitten hier natuurlijk op een steenworp van de Algerijnse grens, de kans dat hier louche zaken gebeuren is reel. De gasten spreken wel een paar verstaanbare woorden, en kunnen wel met translate werken, ik krijg de uitnodiging bij Hisan in bouaarfa te gaan eten en overnachten, ik bedank vriendelijk, ik wil het zelfs niet weten hoe of wat, ik zie mijn kans schoon neem mijn rugzak uit de auto, maar men dringt aan, but its to far to walk, niks van too far, i sleep in the desert, i have everything i need en na een shokran en een salaam, wandel ik weg, Hisan draait zijn auto en scheurt ervandoor.

Daar zijn we goed vanaf gekomen denk ik bij mezelf, ik kijk langs de weg, en op de kaart, de volgende 5 kilometer is kaarsrecht, maar dan zijn er wat heuveltjes en bochten das beter voor een slaapplekje dan de grote vlakte en als ik de zon wat kan inschatten heb ik nog een uur of 2, dat komt goed. Drie kwartier later en nog steeds op het rechte stuk stopt er ongevraagd een auto (alleja, twas ook de eerste auto in de juiste richting sinds ik begon te wandelen) hisam en zijn kornuiten doen teken om in te stappen, als ik naar de auto kijk dan lijkt het alsof hij een wasje kan gebruiken, en besef dat hij door de regen is gereden, water en dan stof, achter me is de hemel zwart, dat had ik nog niet opgemerkt. Oke dan , hij komt me van de regen redden? Dat had ik niet kunnen voorspellen, en we scheuren er weer vandoor, ik word aan het volgende stadje gedropt, ga je mee iets eten? Neenee ik heb alles en ik slaap onder de sterren vanavond, kordaat wandel ik weg. Als ze uit het zicht zijn sla ik onmiddellijk af, weg van de baan op zoek naar een rustig hoekje, en zet uiteindelijk mijn zeiltje op op de achterkant van een heuveltje en verzamel wat dood struikgewas voor een vuurtje, onder een van de struikjes schuilt een wel erg groot uitgevallen spinachtige, juist ja hier leven ook spinnen slangen schorpioenen. er steekt een windje op en tegen de tijd dat ik terug bij mijn tarp ben is het omver gewaaid, oke, misschien moet ik het wat verstevigen, en het daaropvolgende uur sleep ik steeds meer en grotere stenen aan want telkens is de wind net iets harder, hmm, ik zou het een stormpje durven te noemen, met zand à volonté, een buff is geen overbodige luxe, en een bril was ook aangenaam geweest, mijn zonnebril is net iets te donker voor snachts, ik denk na, ik heb een windluw hoekje, maar dit word geen aangename nacht als dit aanhoudt, even het weerbericht checken, winderig met kans op regen,... tiens, echt? Mss had ik dat beter iets eerder gecheckt, maar het was zo’n mooie dag? En opeens hoorde ik iedereen weer aandringen om bij hen thuis te slapen, misschien hadden ze dat ook gewoon kunnen zeggen he,... of misschien heb ik niet goed geluisterd…

Mja shit happens, en dan krijg ik telefoon, tis hisan, hoe komt die aan mijn nummer? Ahja juist, maar ik verstond die al niet in levende lijve zonder fluitende wind en flapperende zeilen laat staan over de telefoon, het gesprek is dan ook geen lang leven beschoren. Ik smijt toe en zend een berichtje, why are you calling me? antwoord : Where are you? Rainstorm , desert not safe…

het is intussen 10 uur savonds, mijn materiaal ligt uitgespreid in het windluwe stukje, en zand zit overal, als daar nu nog een regentje bijkomt dan wordt dat gezellig, nog een bliksempje en tis helemaal in orde. Ik was wellicht toch beter meegegaan naar figuig he.

het vakje hardshell in mijn rugzak wordt voor het eerst opengetrokken, tzal nodig blijken…