zuidwaards naar de rare vogels

Mijn terugweg naar het stadion waar metallica die avond voor entertainment zorgde was best wel leuk, een lichtshow tot vele kilometers verder, en ik kon meezingen van het moment dat ik uit mijn restaurantje stapte, sad but true, het was rustig op straat, stilte voor de storm, binnenkort zou er meer dan 50000 man diezelfde straten overspoelen, en de voorbereidingen daarvoor waren verregaand. de straten tot kilometers verder afgesloten van het verkeer, op elk kruispunt iemand om je tegen te houden, en naast de eerste barriere een rij taksis en ubers waarvan de chauffeurs lekker stonden te keuvelen terwijl ze wachtten op een go , enkele straten verder begonnen de stapels huurfietsen en vooral huursteps, ik denk dat ze elke huurstep uit auckland daar op nen hoop hadden gesmeten.

Ik heb buiten het stadion in grote rust van de laatste liedjes en het vuurwerk genoten om daarna na even wachten op ons mamzil, in grote drukte een verbazend goed georganiseerde uittocht te doorstaan. Na metallica heeft het weer watergegoten, en we waren doorweekt tegen de tijd dat we ons bedje vonden.

We zijn allebei geen ochtendmensen en tegen de tijd dat wij meestal uit bed klauteren zijn vele anderen al up and running, maar we geraken waar we willen zijn, al weten we vaak niet echt waar we juist willen zijn. Na auckland maakten we onze weg zuidwaards, met wat meer spoed dan voorheen het geval was, omdat we toch echt ook wel in dat echte zuiden wilden terecht komen, en sindsdien zijn onze dagen redelijk standvastig gebleven, rijden, uitstapje en rijden,

Via narnia en the lord of the rings, over the hobbit en andere boekverfilmingen. Van coromandels cathedral cove, via the bay of plenty, naar de hoofdstad van avocados, om kiwiboerderijen te inspecteren. Langs the blue springs naar lake taupo, via hastings naar een dorpje met ietwat ontuitspreekbare lange lange naam (teleurstelling, we zijn aan de parking geweest van de langste plaatsnaam, de langste plaatsnaam was nog enkele uren wandelen de bergen in) om langs lange lange wegen uiteindelijk net op tijd bij de ferry in wellington aan te komen.

Het rijden op de linkerkant begint me wel mee te vallen, maar toch blijft het een ander land qua rijgewoontes en stijl, the one lane bridges beginnen we onderhand al te begrijpen, alleen moet je goed oppassen of je nu wel of niet voorang hebt, want de voorrangs plakaten staan ver op voorhand, en tegen de tijd dat je beseft dat er een vesmalling aankomt bent je vaak al voorbij het bord dat de voorang aangeeft. We hebben nog niet neus aan neus gestaan. Maar ik heb wel al meer dan eens voorrang genomen die ik niet bleek te hebben.

De rijsnelheden roepen meer vragen op, de basis is simpel, je mag 100 op zowat elke baan, en die borden staan geregeld langs de kant van de weg, het liefst net voor een gemene bocht, om het contrast met de echte of aangewezen rijsnelheid te benadrukken vermoed ik dan, de tweede basissnelheid is 30, als er werken zijn, of gaten, of … om eender welke reden eigenlijk, en das meer wel dan niet, krijg je die snelheid opgelegd, wederom om mensen op hun rijgewoontes te wijzen vermoed ik staan die 2 borden liefst zo dicht mogelijk na elkaar, 30 100 30 100 op een paar honderd meter zijn vaker dan gewenst voorkomende combos, gelukkig zijn de meeste bochten aangeduid met een aangewezen snelheid, een bocht van 45 neem je beter niet aan 65, maar aan 50 gaat wel, de borden zijn lifesavers, want als je aangestormd komt aan 80 (100 haal je in werkelijkheid zelden) en er staat een bord van “bocht 25” kan je maar beter afremmen.

Alle snelheden op een hoopje, zijn er in werkelijkheid maar 2 snelheden die belangrijk blijken in mijn hoofd op deze roadtrip. Met name “Te traag voor de locals” en ze hangen in uw gat, en “te snel voor Mamzil” en ze knijpt haar billen dicht

En die twee liggen zeer ver uit elkaar. Mijn gemiddelde snelheid zit daar mooi tussenin (al zeg ik het zelf).

Nen mens moet toch steeds opnieuw leren dat er te weinig uren op een dag zijn he, hoe snel je dat kan vergeten, en als ik alleen op stap ben dan is het al moeilijk om af en toe tijd te maken voor deze verslagjes, verbazing wekkend genoeg, blijkt er nog minder tijd als je met zijn tweetjes bent.

En georganiseerd als wij zijn, vergeten we zelfs om smiddags en of savonds te eten, structuur ten top, dat zijn wij, om dan savonds snibbig te zijn tegen elkaar van de honger, vreemd toch?

Maar dus een korte samenvatting:

De daaropvolgende dagen hielden we een beetje hetzelfde stramien aan, zuidwaarts om wat meer tijd te kunnen nemen aan de westcoast.

Via een mooi wegje door de vele wijngaarden, langs een kustweg met minder huizen dan mobilhomes, een eerste echte stop in kaikoura in de gietende regen zeehonden spotten, en daar zat ook een vreemde vogel, eerste uitzicht, een eend op zijn achterpoten, als hij zijn kop toonde, wauw, een pinguin, en dan sloeg hij zijn vleugels uit, euh, een aalscholver-pinguin kruising? We moeten het nog eens opzoeken, maar mijn google van de dag is telkens al op als ik eraan denk. walvissen zaten er naar tschijnt ook, maar met een zichtbaarheid van enkele honderden meters en een waterkoud en kil briesje om ons op je jagen waren we vlugger klaar dan gedacht. Tegenaan de avond waren we in christchurch, waar we een echt bed voor onszelf regelden en de avond vulden met was en plas en een lekker restaurantje. Ik probeerde daar ook wat fotos up te loaden maar ik krijg er zelf geen op mijn scherm dus jullie wellicht ook niet.

Smorgens namen we uit beleefdheid alle thee koffie en chocomelkjes mee die we niet hadden opgekregen. En na een stapje int stad met mooie botanische tuin (en vooral rozentuin) met een obligatoire tussenstop bij de podiumbouwers (de nieuwste beroepsmisvorming) waar ik slechts enkele tellen stond te babbelen met die mannen,(waarom eerst de sidestage?) maar op die enkele tellen tijd was mamzil verdwenen. Ik vond ze 100m verder terug onder een boom, geduldig aan het wachten, mss toch meer dan enkele tellen dan.

In geraldine de lokale middenstand gesteund, lekkere kaasjes en ijsjes gehaald (mmm brie) en als daar nu een lekkere gindistillerij is , dan moet dat toch ook kunnen? (Neen dank u ik rijd) de fles is intussen al aan het minderen

Aan lake tekapo waren er net iets meer toeristen dan me lief was, lupins aan het trekken bij een kerkje aan een helblauw meer. Een hiccup in de communicatie zorgde voor wat weg en weergerijd maar we haalden toch de regen nog weer in bij mount cook (die geraakte duidelijk de berg niet over)

Daarna ging het verder naar Oamaru, voor schattig kleine blauwe pinguins, maar te gierig om een ticket te kopen stonden we samen met een hele groep mensen aan het strand te wachten op godot terwijl de nacht viel.

Een passage langs de moeraki boulders liet meer aan de verbeelding over (aliens, zeker weten) om dan na een korte stop in Dunedin de herkansing op yelloweyed pinguins bij the opera. Daar hadden we trouwens ook uiltjes en zeehonden, en blauwe pinguins en albatrossen, en…

eigenlijk blijken vogels allerhande nog van het intressantse die hier te bezoeken valt, begrijp me niet verkeerd, panoramas mooi he, maar nen pinguin in natuurljke habitat, nen tui, een kiwi, en al die andere ongeidentificeerde vlerken, we gaan nog echte vogelaars worden.

Tis Dun-edin trouwens, en niet Dune-din zoals wij al de hele tijd dachten, logisch eigenlijk als je beseft dat de edin van Edinburg komt, (schotse inwijkelingen zou ik durven vermoeden)

Vandaag passeerden we dan langs een oud mijnstadje, die de nieuwzeelandse goldrush op gang trok, en ondanks lange wandeling en het bezoek aan de mijngang keren we met lege handen terug, geen goud vandaag.

Intussen is ook mijn nieuw zeelandse dollar gevallen dat het lang geleden is dat ik nog in het toeristische seizoen ergens ben geweest, eigenlijk ben ik verwend, en hier is dat niet zo, dat blijft wennen.

De beslissing is ook gevallen dat we fjordland links laten liggen, veel kilometers om tussen veel toeristen te staan, en de beslissing ivm queenstown nemen we morgen, maar die kans bestaat ook. En dus naar alle waarschijnlijkheid next stop wanaka

Der valt nog veel meer te vertellen over de laatste week, maar ik moet vermoedelijk nog eens iets posten ook nietwaar?

Tot de volgende