bernina

Na de sneeuwwandeling dus

Ik heb vanonder in mijn rugzak een frangipanneke teruggevonden, een beetje geplet, maar toch, een echt , van lotus, mmm,

Zalige zondag

Ik zit op de trein, een langzame trein met veel uitzicht, unesco werelderfgoed staat in grote letters op het tafeltje waar ik zit. We zullen zien, in 2014 hebben we bij het sneeuwschoenwandelen in graubünden deze streek ook aangedaan en toen een stukje van dit traject genomen op terugweg naar de auto, nu mag ik het alleen aanschouwen, de anderen zitten intussen in de auto huiswaarts, ik ben niet jaloers, tis nog efkes rijden, als alles goed gaat dan post ik dit nog voor zij terug in Belgie zijn, als ik teveel afgeleid wordt door de bergen dan zal dat voor later zijn.

Maar de kans dat de treinrit mooier zal zijn dan de laatste dagen, zal klein zijn, ik heb 310 fotos van ons kampeeruitje in de bergen , het wordt moeilijk dat te evenaren, fotos die wellicht al ergens online staan de digitale medewandelaar kennende maar waar? Daar zal iemand anders op moeten antwoorden denk ik.

We rijden intussen door een groene vallei, maar ik weet, dat we binnenkort een zalig sneeuwtapijt zullen binnenrijden, want waar wij sliepen vannacht iets hogerop in de bergen in hochwang is een pak sneeuw gevallen, de sfeer en de beelden, zalig, ik had er nog wel iets langer kunnen rondhangen, maar een aantal metgezellen waren iets haastiger, want zij wilden vanavond nog op een treffelijk uur thuis wezen, en de lange autorit indachtig kan ik ze geen ongelijk geven. En ik ben ze dankbaar, niet alleen mocht ik meetjolen de laatste dagen, ze haalden me donderdag op aan de hostel en zetten me daarnet af aant station (of toch zo goed als) met nog een bernardus christmas en wat gummibears for the road. ik mocht ook nog mijn overgewicht bij hen droppen. De sneeuwbagage die ik niet meer van doen heb, en een paar lindor chocolaatjes voor Mamzil, die komen ooit wel terecht, ik heb er in den duik nog een zelfgemaakte muesli bar van Sam tussen gestopt want die zijn fenomenaal, en ook dat mag ik Mamzil niet onthouden.

Anyway donderdag zijn we vlotjes vertrokken, en hoewel het warm en zonnig was konden we bijna vanaf de start in langwies onze sneeuwschoenen aantrekken. En we hebben daarbij absoluut geen borden genegeerd. Die eerste dag was niet veel meer dan omhoog en omhoog, langs strassberg naar een kampeerplekje bij de laatste verlaten berghutjes.

En de dag stond vooral in het teken van ontdekking, ontdekking hoe de conditie dit jaar is, hoeveel ouder wij zijn geworden. Van hoeveel ons materiaal is ouder geworden, of hoe de nieuwe speeltjes het doen. Sommigen onder ons weerstaan zonder verpinken ( of met betere voorbereiding) de tand des tijds, of vervangen hun materiaal tijdig, anderen, mezelf incluis, denken, “daar kan toch nog niets mis mee zijn” en dan moeten we bindingen herstellen, of slapen we op bultige matjes. Maar zoals altijd zijn er geen grote verrassingen. De sportieveling zal altijd sportiever zijn dan de roker nietwaar?

En ik mocht mijn nieuwe slaapzak testen, op een bultige matras. Ik heb te warm geslapen , maar of dat nu aan die slaapzak lag of aan mijn positie in de tent tussen 2 warme beren in?

Vrijdag zou de afstand en de hoogtemeters gelijkaardig zijn, maar naar ieders gevoel was die theorie niet de praktijk,, op en af en op en af, om dan wat hoogtemeters te winnen door hoeken af te snijden, of omwegen te doen, met een relatief laag lawinegevaar (2) kan je al eens wat dichter bij een steile wand wandelen.

Daarbij was er ook nog een zware sneeuwval in het vooruitzicht op zaterdagmiddag, en we hadden dus graag nog een kleine voorsprong kunnen opbouwen, om sneller in de hut te zijn indien dat een sneeuwstorm zou blijken te zijn, en dus wandelden we nog een stukje verder dan gepland, na een langdurige kooksessie, wegens wind, volgde een alweer warme nacht.

Gisterenmorgen ging alles vlot, en liet het weer nog toe dat we de mittagspitze opwandelden om een berggeit te spotten, en daarna rook iedereen zijn stal, in sneltempo naar die hut,

En goed dat we daar wat vroeger waren, want deel twee van de dag was vooral mistig, met een beetje sneeuw, maar dat liet ons vooral de kans om goed te aperitieven (niet dat we daar anders karig mee zijn) en konden we nog wat met de slede te gaan spelen.

Een goed avondmaal, wat exploding kittens, veel te warme slaapzaal en een stevig ontbijt later zat het er al terug op en konden we op een dikke laag verse sneeuw terug de berg afdalen.

Twas mooi.

De bernina express rijdt slechts weinig, en is maanden op voorhand volgeboekt, maar dat blijkt dan ook een dure toeristische trein met veel te grote ramen te zijn, de gewone trein over hetzelfde traject kan je altijd nemen, zijn die grote ramen hun geld waard? Ik vermoed van niet, ik kon allesinds genoeg zien, en ik wist dat ik moest kijken als de mensen van den andere kant over je schoot kwamen hangen, twas druk op de trein, maar twas wel de moeite, een stukje engineering om u tegen te zeggen, maar ik kon me toch niet van de indruk ontdoen, dat het neerwaartse traject een stuk steiler was dan het opwaartse. Van groene vallei, over witte berg dwars door een spectaculaire winter tot een nog groenere vallei. Ik zou zelfs zeggen voor herhaling vatbaar. Maar veel fotos daarvan heb ik niet, der hingen te veel smartphones in de weg…

Ik ben dus nu in italië, ik heb me een beetje vergaloppeerd, ik dacht hier in een vallei aan te komen met wat lagere bergen die ik zou kunnen over wandelen om dan mijn weg verder te zetten naar de zee, blijkt dat ik achter een hogere bergrug zit dan verhoopt, en zonder dat materiaal dat nu bijna in belgie zal zijn, zal ik moeten kiezen links of rechts, ik ben dan maar gewoon beginnen wandelen...

Ik heb alvast een slaapplekje gevonden in een uitkijktoren langs de rivier, ik laat de christmas smaken en zie morgen dan wel weer hoe het verder moet…,