timing is everything

Genua, tis eens iets anders, en ik kan me er wel in vinden, ondanks dat het een grote stad is, ondanks vies en vuilheid, ondanks meisjes van plezier langs de straat, ondanks aanbiedingen van drugs, te pas en te onpas, ondanks ratten en masse, ondanks…

Genua is eerlijk, rechtdoorzee, en dat kan je van vele andere plekken niet zeggen.

Nuja, genua is niet waar je je moet inbeelden dat ik ben, want tegen de tijd dat ik dit kan posten zal deze ferry normaliter in Barcelona geland zijn, dus dan zal ik daar wezen, intussen heb ik nog 20 uur te vullen met meditatie , en kan ik dus ook gebruik maken van die tijd om een verslagje uit mijn mouw te toveren.

En euh, die uren gaan wellicht in als we ooit vertrokken geraken, de vertraging loopt intussen op, erg gestructureerd zijn die mannen hier niet, ze hebben me vandaag al meer dan eens van het kastje naar de muur gestuurd. Ik ben nog ietwat malcontent van de security ook, ik ben er 4 keer door gepasseerd, en als ze wilden hadden ze nog meer afgenomen dan enkel mijn zakmes, want op hun lijstje stond dezelfde rimram als voor een vliegtuig, dus de helft van mijn rugzak hadden ze kunnen tegenhouden als ze hadden gewenst, leatherman, schaar, gasvuurtje, gas, wandelstokken, piketten...

Maar tegelijkertijd,als die dingen konden gewoon wel mee als ik met den auto was he, trukken van de foor? Naderhand ist makkelijk gezegd, maar ik kan het moeten in nen auto steken, alhoewel ik niet denk dat er zoveel auto's uitgeladen zullen worden in Barcelona, want de boot vaart verder naar Tanger, en eigenlijk had ik mss beter dat ticket doorgeboekt. Dan was ik toch al in Marokko. Maar ik dacht dat het een andere boot was en zolang ik in Europa bleef, dat er minder miserie zou zijn, niks blijkt minder waar. Zelfde boot, verschillende procedures…

Mijn eerste kamergenoot voor de komende uren is al aangekomen, ik vermoed onderweg naar huis voor het suikerfeest, dat wellicht een van de komende dagen zal zijn? Denk ik? Geen internet, dus ik kan het niet nagaan…

Maar dat wil ook zeggen, uit solidariteit, overdag niet eten, en de 2 ichnusas die ik bij heb zal ik ook ergens in den duik moeten gaan ledigen. Anders moet ik ze blijven meetjolen.

Maar alle, waar waren we gebleven?

Ergens langs de rivier op enige kilometers van Tirano?

Ik heb me savonds snachts en sochtends nog een beetje geherbrond (dat lijkt me geen ligitiem woord), ik had er de tijd voor he, ik wilde pas opstaan als ik in de zon lag, en ik zat er al bijna in als het donker werd.

Maar de inspiratie kwam uiteindelijk uit onverwachte hoek, terwijl ik mijn koffietje aan het zetten was viel mijn frank opeens dat de fabriek van bialetti daar ook ergens in het noorden zat, en de google van de dag later bleek dat in coccaglio (of zoiets) te zijn. Dat leek me interessant genoeg, en dus zette ik mijn richting uit langs lago d’iseo. Het gardameer en het comomeer liet ik respectievelijk links en rechts liggen. Die weg liep over een pas van 1200m, en ik hoopte om nog via de zijkant van de berg te kunnen wandelen, want langs de baan is ook maar saai. Het gevonden pad bracht me van niveau rivier op enkele uren tijd naar lago belviso (das iets steviger dan roys peak, met volle bepakking), alwaar ik strande in kniediepe sneeuw, alwaar ik dus tegen mijn goesting mijn kar moest keren, nuja het was me reeds een tijdje aan het dagen dat dit getjool over ijs en sneeuw niet kon blijven duren. Maar ik wou niet toegeven zonder een blik op het meer, en toen dat een stuwmeer bleek, moest ik (ondanks voorbije ervaringen) toch een foto hebben .

Om daarna letterlijk op mijn stappen terug te keren (want dat is nu eenmaal het makkelijkst in diepsneeuw) en die coördinatie vergt behoorlijk wat concentratie. Ik was blij terug op het asfalt te komen, maar dat waren dan toch heel wat nutteloze hoogtemeters, en meerdere nutteloze kilometers. en dan moest ik nog de berg rond en opnieuw omhoog die andere pas over. was ik er enkele dagen later geweest was mijn pad ongetwijfeld weer sneeuwvrij want het smolt snel. En enkele dagen voordien was er waarschijnlijk ook geen probleem, maar die sneeuwval van zondagochtend gooide roet in het eten.

Toen ik eenmaal boven kwam bleek ik dwars door een zeer actief skioord genaamd aprica te wandelen, waar iedereen in winter skioutfit rondhotste. En allen de man in tshirt, korte broek, en vooral in schuim en zweet aankeken alsof ze een alien hadden gezien.

Ik bekeek hen wellicht niet veel beter, bah, rijke stinkers, (hoewel ik waarschijnlijk meer stonk), en schrapte mijn voornemen om er daar einde dag van te maken, maar de benen waren op en de voetjes deden pijn.

En dan steek je maar die duim omhoog he, liften in italie, ik heb er gisteren nog mijn eigen verslagen op nageslagen, het blijkt altijd al een beetje miserie te zijn geweest, en zowat elke lift die langer dan 4 km is, eindigd aan het lokale station, Men wil of kan het toch gewoon niet begrijpen.

Ik bracht de nacht door bij pisogne op de noordkust van lago d’iseo, na een welverdiende echte italiaanse tiroler pizza…de lokale camping was gelukkig nog 2 dagen dicht en dus kon ik onverbloemd wildkamperen.

Ik zal mijn reisbenen nog wel terugvinden vermoed ik, een nachtje onder de sterrenhemel doet altijd goed, hoe onwennig ook. Ik stond op bij het ochtendgloren, en tegen dat de zon over de bergen kwam zat ik 15 km verderop een kopje koffie te drinken aan 1 ipv 7 euro (cfr zurich) mijn benen hadden na de nodeloze hoogtemeters van gister geen zin in een herhaling en ipv de bergen over” hield ik het bij “het meer langs”, maar toen ik monte isola voorbij wandelde kon ik het toch niet laten, de ferry op, eilandbergje op (kaarsje branden in het pelgrimsoord), over, en rond, en de ferry terug naar vasteland, mijn aansluiting naar bialetti miste ik compleet, en ik vond mezelf op weg naar milaan voor ik het zelf goed en wel besefte. Maar kijk, iemand had me op de hoogte gebracht dat we 17 maart waren, en dus vervielen alle doelen die dag, en het enige die nog telde was savonds een pint drinken in een irishpub naar keuze, iets vertelde me dat ze dat in milaan wellicht wel zouden kennen. an english bar and an italian pub called manhattan moest dat doel vervullen (ze hadden er een la chouffe kabouter ipv een irish gnome), aangezien de irishpubs net iets te populair waren, veel en veel te veel volk, straten vol, verbazingwekkend vond ik dat, wat hebben italianen met ieren? ik herinner me een st patricks day in Kazan waar ik, na kilometers wandelen, een zo goed als lege pub aantrof.

Mijn pogingen tot liften werden ook sanderendaags tot weinig herleid, ik heb meer kilometers in de benen dan in de auto, en tegenaan de middag stopte ik aan een hamburgerkraam die me voorzag van een paardenhamburger (das toch weer iets nieuws, en lekker)

desondanks, lukte het liften via verschillende aanpakken ook daarna voor geen meter.

Maar het lot beslist niet altijd in mijn voordeel, soms ook in het voordeel van iemand anders die daar nood aan heeft. De lift van belang was slechts enkele kilometers maar betrof een 70 jarige restaurareur, die de deur openzwaaide met frank zappa door de boxen, de man kreeg tranen in de ogen bij het idee alleen al dat de wereld, (zijn wereld) nog niet helemaal om zeep was. De vrijheid die hij ooit gekend had in de tijd van peace and love, herleefde hij onmiddelijk, “there is still love in the world”, het ontroerde mezelf meer dan ik wilde toegeven, want ik weet, ooit zit ik daar aan dat stuur, en neem ik iemand mee die niet helemaal beseft hoe die vrijheid ooit werkte, en wat die voor mij heeft betekend.

De lift daarna leidde rechtstreeks naar het lokale station (ze zullen het nooit leren)

En een uurtje later was ik in Genua, alwaar ik voor het eerst in lange tijd een hostel trof zoals er ooit zoveel meer waren, een thuis weg van thuis, met reizigers, en bijgevolg met intressante ontmoetingen allehande, (Waar een vraag niet beantwoord werd met “lets check google”)

Yeeeehaa, liftoff, de boot vertrekt in Genua, met 5 uur vertraging…

Tijd doden op een boot in de middelllandse zee, dat heb ik al eens gedaan nietwaar? ik word er bijgod behoorlijk nostalgisch van, ik was al een beetje in zo’n bui maar ik heb inderhaast nog een paar van mijn oude verslagen gedownload om te lezen,

Geen wonder dat ik zo graag onderweg ben, ik ben niet de beste auteur, maar de herinneringen doen me dromen….

Ik was op zoek naar voorbije st patricksdays on the road, maar die worden blijkbaar nooit vermeld, hoewel ze een intressant detail vormen bij het geheel. En dan raak je aan de lees, verbazingwekkend wat ik wel vermeldde, minstens even verbazingwekkend zijn de niet verhaalde stukken, waarvan ik zeker was dat ze erin stonden maar die wellicht vaak verloren gingen in internet hickups.

Ik ben net (onder andere) van dahab tot bij Maria gereisd, leuk en entertainend (zeker als je erbij was) en hoewel het geen eewigheid geleden is zijn er toch wel dingen veranderd, aanwezige persoonlijkheden verdwenen, en dan denk ik aan Noli (toen steevast nolly) maar nog belangrijker, aan Oma (ik draag een zakdoek mee waar ze mijn naam nog heeft ingenaaid), aan Maria (die mijn leven letterlijk heeft veranderd), aan Frank, aan het zoontje van Lies (of hoe ook mensen die ik nooit heb gekend, en zal kunnen kennen, mijn leven kunnen beinvloeden)

En dan krijg ik melding dat Marte mijn verslagje een leuke ontspanning vond op de trein naar de unief, dezelfde Marte die in mei nog steeds van melchior en balthazar zong, terwijl stan met zwaarden speelde en anna krijste om duidelijk te maken wat ze wel of niet wou. (iets zegt me dat ik die uit reizen door elkaar haal)

Wat we daaruit moeten leren?

Life goes on (for better or for worse),

reizen is een ongelofelijke vorm van escapisme (en hoe slechter het gaat met de wereld, hoe belangrijker),

en de tijd gaat vooral snel, (te snel?)

Hoe, naar mensen zitten kijken, nooit verveeld,

Hoe oude en nieuwe verhalen verweven geraken, al dan niet bewust

How history repeats itself

En daar ben ik voor de moment vet mee want ik mis nu wel milaan san remo en ik was al in die buurt zeg, why o why?

Jullie horen me trug van in spanje, tot dan

gepost van op een bankje in de schaduw van de sagrada familia, bij een wel zeer gezellig jazztunetje, ik zou hier wel kunnen blijven zitten...