eerste indrukken

“Tis een avontuur“ zei ze met cynische bijtoon, een glimlach kan er enkel vanaf als we samen de miserie toelachen.

Wat moet ik zeggen “maar tvalt wel mee”? En dat is ook zo want al bij al is dit wel waar ik voor mezelf meer dan voldoende mee heb. Hoewel, schrap de meer dan.

Een ruime monovolume auto, met wat triplex planken 3 stukjes matras ( die niet passen), een simpele frigobox en een portapotti.

Als je beseft dat de goedkope concurrenten meer dan de helft meer kosten, dan krijg je waar voor je geld. Maar heb je nog steeds het gevoel dat je te veel hebt betaald. Als het echter is wat wij nodig hebben, das een gans andere kwestie…En heel eerlijk, een camionet met een matras ware praktischer geweest. Maar die zal dan niet certified self contained zijn…

Maar alle waar waren we?

Na de landing verloren we voldoende tijd met het aankopen van een simkaart (google maps zonder data is wel een uitdaging) mijn nieuwe smartphone blijkt niet ideaal voor de nieuw zeelandse netwerken, der was iets van de frequenties mis, wat juist? Dont know, don’t care

Maar we waren letterlijk de laatste vlucht die landde en de laatste 2 passagiers die door de paspoortcontrole moesten, en de douane , en de biosecurity. Best dat ze niet veel goesting meer hadden of we gingen een paar boetes aan ons been hebben gehad.

Excuseer, niet we, twas ik. Duidelijk genoeg gezegd en herhaald tegen mamzil, geen eten, en wij braafjes maar alles opgegeten , en zelfs nog wat veenbessen weggesmeten. Maar Ik heb zonder mijn weten gelogen tegen de douane dame, mijn zakje muesli voor onderweg was ik vergeten.

Twas elf uur savonds tegen dat we int hotel waren maar door het tijdsverschil waren we beiden ondanks een serieus slaaptekort, absoluut niet moe, en daar moet de lokale irishpub dan maar voor opdraaien, na de last call breiden we er dan toch maar een einde aan. Dankzij datzelfde fenomeen was ik de eerste dag al vroeg uit de veren, de slaaptekorten nog wat aanvullen. Die dag was gepland voor recuperatie en auckland verkenning.

Maar recuperatie is moeilijk als je snachts niet kan slapen, en de stad bleek naast shopping, een klein stuk haven, en een “all blacks experience” weinig te kunnen bieden. En na een tjool morgen gingen we voor een wandelnamiddag over 3 vulkaankraters, via mount eden naar one tree hill. De terugkeer was lastiger dan verwacht, verder, en vooral, de slaap die ons inhaalde. We zaten er vroeg in die avond, te moe voor avondeten…

In de morgen stonden we vroeg op om op tijd bij de camperverhuurder te zijn, of eigenlijk van eerste keer te laat, een bijna onmogelijke plek om te geraken met openbaar vervoer. De kortse optie anderhalf uur op de bus en dan nog een kwartier wandelen. Na even denken beslisten we om niet te gaan sleuren en tjolen, een taxi dan maar, taxi bleek duur uit te vallen, maar de hotelreceptie zei, just get an uber, its half the price. Euh, oke dan maar? De moderne medemens zal der weinig van maken maar voor ik en mamzil was dat toch een grote drempel die we daar overwonnen. En gelukkig maar want na wat sukkelen om zo’n account aan te maken, bleek de uber slechts 2 minuten nodig te hebben om ons te vinden.

Oke, dat werkt dus zo…

Dat kleine succes was de laatste glimlach die ik op mamzils gezicht gezien heb die dag.

Ik heb ze wel nog groen blauw en paars zien aanlopen die ochtend, voor ze het uiteindelijk opgaf. Want de verhuurfirma, dat was alles wat we verwacht hadden en erger. Ik had nog een greintje professionaliteit verwacht. Een autokerkhof was het niet, maar veel school het niet, en dan 2 “buitenlanders” die niet echt duidelijk engels spraken. En nogal vaak verwezen naar het nummer van de klantenservice, die daar aan de muur hing.

Veel verhaal is er verder niet aan, behalve dat ze de deur van onze auto moesten openbreken omdat hij vast zat, en dan maar in the proces het raam braken, glas overal , de rest van de ruit dan ook maar verder in diggelen sloegen en rij er nog maar eens door. “Maybe we should get you a different car” Aah, echt, denk je?

Het glas op een hoopje geveegd, een oudere auto met nog meer builen en blutsen voor onze neus geparkeerd, maar toch niet zonder nog met 2 wielen door de hoop glas te rijden.

There you go, dont forget to add water to the cooler fluid every 3 days…

Ik heb de bagage en mamzil in de auto gestoken en we zijn vertrokken, haar denkvermogen was op dat moment een beetje vertroebeld, ik vraag me af waarom.

De rit naar het noorden was rustig, naast een occasionele shriek , dat ik op mijn vak moest blijven (links dus) was er weinig klank bij het beeld. Al bij al rijdt de auto niet slecht, en na een paar uur gps volgen (langs god weet waar, vooral niet de logische grote en korte baan) was onze eerste stop. The welcoming coast leek perfect aangewezen, de wandeling langs Langs beach, bracht wat dooi, wat welgekomen beweging en een verzameling schelpen.