Canyoning Marokko

Opstaan in de bergen, wachten op de zon, koffietje,muesli en de laatste mueslibar van Sam achter de kiezen, 573 km voor de boeg op 2 dagen, ik had gisteren namiddag wss toch nog beter iets verder gelift ipv per se in de bergen te willen slapen. Maar kijk the race is on en ik pakte mijn zak vol goede moed, mijn idee van ver maar haalbaar veranderde al snel naar ,oei als ik vandaag maar deze vallei uit geraak, want er was geen auto op de baan, en geen auto's wil zeggen zeker geen liften, die eerste uren afdalen gingen vlot, maar wandelen was de enige optie. niet dat het wandelen me tegenstak want de omgeving was super. Enkele uren later passeerde ik een eerste dorpje en hoopte dat er vanaf dan mss wel wat verkeer zou zijn, maar die hoop was ijdel, en dus tjoolde ik verder, terwijl ik deduceerde dat ik aan dit tempo tegen morgenavond, nog steeds de bergen niet uit zou zijn, en dan moest ik de gap naar Agadir nog dichten. Maar terwijl ik dorpje na dorpje aan elkaar reeg werd ook het verkeer drukker alleja drukker, een jongen die de schoolbus had gemist, enkele dames met gigantische zakken onkruid, een fietser bijgod, een paar bepakte ezeltjes, met vrouwelijke drijvers een meute Duitse moto's, die wellicht hetzelfde traject als ik kozen maar dan in de andere richting en aan een pak hoger tempo, nog een paar voetgangers, een overvolle taxi , een brommertje of 2, nog een paar ezels met dames aan het stuur, de mannen zitten langs de kant van de weg of thee te lurpen in het cafe, vrouwen aan de macht hier, een karavaan mobilhomes uit bern, wederom in de andere richting en auto van de rijschool die me 7 keer voorbij reed, tot ik het kantoor voorbij wandelde, nog geen locale auto gezien, maar wel een rijschool, sterk jongens, oog op de toekomst?

Ik kon enkel doorwandelen in de wetenschap dat de kans op een lift bij ieder voorbij gewandelde huis groter werd, want er kwam ook meer verkeer, de lokale gas boer was de eerste die stopte. We zijn vertrokken…maar toen ik Bouman dades zei verklaarde hij me bijna gek, weet je wel hoe ver dat is? En ik had al meer dan 25 km in de benen voor die man stopte. De lift was dan ook geen lang leven beschoren, een kilometer of 3, maar twas toch een half uur wandelen uitgespaard, een uurtje verder gewandeld stopte de volgende, letterlijk de volgende auto die ik tegenkwam, de man was zo vriendelijk me enige km verder weer af te zetten, hou de moed erin, das weer een uur wandelen uitgespaard, nog 2 uur wandelen later zag ik mijn kansen keren, ik passeer een paar uitzichtpunten en hoop dat toeristen tot hier rijden en dan terugkeren naar af.

Ijdele hoop,we zijn 7 u onderweg ,nog 533 km te gaan, uiteindelijk is het een local die me achter in de pick-up laat plaatsnemen en zegt shweija , een beetje, om me enige dorpen verder weer te droppen, daarna is er ietwat meer verkeer op de baan, ik vermoed dat het vooral werkvolk is die terug huiswaarts keert, een indicatie dat ook mijn liftdag naar zijn einde loopt, dit komt niet meer goed, morgen een taxi de bergen uit en de bus op naar Agadir 8 u op de bus? zelfs als ik nog een paar liften vind vandaag is de haalbaarheid laag.

Eenmaal mijn besluit genomen is stopt mijn volgende lift, I can take you 20 km. Unless you want to stop at the gorge and take some pictures? Ah waarom ook niet, tijd zat.

Na nog even de toerist te hebben uitgehangen ga ik terug de baan op, en meer auto's op de baan, dus meer succes, steeds korte afstanden, maar uiteindelijk geraak ik met veel moeite wel in Boumalne dades, ourzazate de volgende halte en tegen dat de zon ondergaat wandel ik reeds een tijdje langs een grote baan en zie ik een bordje Agadir 467 km , ik heb zeker de helft van de kilometers gewandeld, tijd om de handdoek in de ring te gooien en realisme, zelfs als ik een rechtstreekse bus vindt zal ik nauwelijks op tijd de luchthaven halen. Ik informeer me over de prijzen , tss de 100 en 130 Dirham, oké dan. Als ik sochtends door de bus en deeltaxihalte wandel word ik onmiddellijk aangesproken Agadir, no problem 150, ik probeer te onderhandelen maar de man corrigeert me. It's not a tourist price, it's just the price, oké dan, tegen dat de chauffeur mijn geld ontvangt blijkt de prijs opgeslaan naar 200, en dan denk ik, jamaar azo niet he, als jullie peinzen van met mijn ****** te spelen… en neem mijn geld terug,

jongens shokran en Salaam.

ik heb nog 9 uur om te liften, ive got a plane to catch en weg wandelde ik.

Het geluk was aan mijn zijde, een koppel fransen uit Valenciennes, die vooral heel raar keken als ik zei dat ik het vliegtuig van 18u moest halen, in Agadir dan nog. Ze namen me mee naar air ben haddou, en wensten me veel succes, merci

En dan wandelde ik de woestijn in, bleek al snel dat de gekozen route niet de drukste was, en terwijl de kilometers onder mijn schoenen verdwenen, dacht ik, mss had ik gewoon die 200 dirham moeten betalen, want dit komt wellicht niet goed, en toen stopte een camion , I go to Agadir no problem , get in

En ik sukkelde vele uren later aan de luchthaven stijf en stram uit het vehikel. what would you have done if I hadnt brought you here on time? Ik heb er geen gedacht van maar Salaam en shokran.

een blik op de klok vertelde me dat ik nog 2 uur te vroeg was.

Hoe moet ik die nu nog vullen?

Eten, drinken, en een welkomstplakaat maken voor the fellowship,...

En we waren vertrokken, alleja, niet echt, auto in ontvangst nemen, boete van 400 Dirham aangesmeerd krijgen van de lokale gendarmes en de zoektocht naar een Carrefour. Maar dan waren we weg en kon ik nog een paar uur in de auto zitten op weg naar de bergen, mijn gat heeft het geweten die dag.

de week verliep voorspoedig, best wel schone canyons , de noordelijke sectie best wel groen nat en koud, de zuidelijke was bruiner, en warmer, maar ook nog nat, hun uitzonderlijk natte winter, heeft ons goed gedaan. We hebben zelfs de bovenpakken gebruikt, en onder zeil moeten slapen wegens regen.

de grootste hickup was ongetwijfeld, een afdaling van 30m volgens de topo, die in praktijk 70m bleek te zijn, foutje in het boek, gelukkig konden we wat improviseren. We moesten de planning ook nog wat bijschaven dankzij onberijdbare wegen (wij hadden geen 4x4 je), nog regen, onvindbare paden, wind. Het vinden van restaurantjes bleek minder evident dan ik de week voordien had gehad, en ook voor diesel moesten we serieuze verplaatsingen doen, maar de anti-atlas was mooi, en het gezelschap op zijn best. Kon iemand daar nu gewoon een cafeetje beginnen met een maaltijd en een pintje, berghutprincipe. Het zou helemaal af zijn geweest.

En dan nu die lange vlucht huiswaarts. Mijn loodzware zakken de trein opslepen, en Mamzil uit haar zetel trommelen. Tzit der weer op voor zover,

alvast excuses voor de vele autocorrectie fouten in dit verslag, want de laptop heeft de geest gegeven, en dus is het kleine toestel aan zet.

En daar kan (of wil ) ik niet goed kunnen mee werken