onderweg

Vlug, vlug, een verslagje zodat ik kan posten uit gibraltar, want dan ben je er pas echt geweest nietwaar?

Ik vond het al straf dat de spaanse vlag nog niet in het lijstje stond

Ik had er niet bij stilgestaan dat het opeens zo snel kon gaan, alleja snel, gewoon iets vlotter dan gedacht, alhoewel mijn laatste chauffeur reed 170 bij momenten, dan rapper ook he dan

Vanmorgen in the middle of nowhere, bijna per accident een lift gescoord rechtstreeks naar rabat, marokko, en heb hem ietwat moeten temperen want ik wilde per se nog naar gibraltar, het bleek moeilijk uit te leggen, en ben dus afgezet in de haven van algeciras, ik kon onmiddellijk mee de boot op en verder naar rabat, waarom zou je in godsnaam de omweg en vooral moeite willen doen om in gibraltar te stoppen?

Gewoon, omdat het kan, anders was ik beter rechtstreeks uit genua vertrokken.

De laatste paar dagen waren ietwat ,... ik ging zeggen vreemd, but then again, we zijn onderweg he, alles kan, alles mag, maar laat ons ervan uitgaan dat bij wijze van spreken “het lot” der wat handjes in weg had.

Ik was nauwelijks een uur of 2 in barcelona, en deed de onmisbare omweg naar de sagrada familia met een klein beetje tegenzin, want het was vooral de verkeerde kant uit, en iets verder van de haven dan ik verhoopt had, barcelona is dan ook geen provinciestadje. Bleek er tegelijkertijd ook nog een grote betoging te zijn die alles in de war stuurde, ik ben der dan maar een keer of 3 dwars doorheen gewandeld. Betoging van de zorgsector en de onderwijssector. Klinkt bekend in de oren. Anyway, de metro bleek de enige manier om er weg te geraken, en... hiephoi, gratis ticketje, want het openbaar vervoer loopt in de soep… das meegenomen.

Bij het opstappen hielp ik een dame met buggy de trappen op naar het treinverdiep, handig he van die verdiepen? Ik had er nooit bij stilgestaan, maar dat blijkt minder praktisch voor bepaalde gebruikers. Christina was dan ook aant vloeken van begin tot einde, ze schoot in de lach toen ze zag dat ik mijn amuzement niet kon verbergen, en zei, nu zal je nog mee moeten naar mijn halte ook he, geen probleem zeg ik, ik ga naar de laatste halte. En ze stak onmiddellijk daarna met een tirade van wal die nog veel langer kon hebben geduurd, want ze zat gelijk met wat frustraties, de spaanse overheid was slechts het begin, merkel, vonderleyen , trump netanyahu, en dan ging het verder naar eigenlijk alle politici en alle ceo's ter wereld, tot aan haar halte he. Op het meest memorabele moment complimenteerde ze de fransen met de uitvinding van de guillotine, en het gebruik daarvan bij de franse revolutie, met het idee, dat we al die machthebbenden beter op het schavot zouden plaatsen ”the world would be a better place, we could at least try to right some wrongs, but you know, i studied biology, do you know what happens if you cut of the head of a cockroach? Nothing, it just cannot feed anymore, it still reproduces”

Ik hielp haar geamuseerd terug naar beneden met de buggy, “do you dare to go out and put me on the platform in Sitges?” Sure, zei ik en ik keek subtiel naar mijn bagage, der zijn hier toch geen dieven he?

De metro stopte, een ganse zwerm okra dames, die dartelden niet echt die 2 treden af, en dan kregen wij ook de plaats, eenmaal de buggy op de beton stond, en er een zwaaike vanaf kon draaide ik me om om terug in te stappen, maar ik draaide me verstoord terug om als ik achter me hoor roepen, “Sitges? Eso no es Sitges”, en terwijl de deuren van de trein sluiten zie ik in christina’s ogen , lap, we zijn verkeerd, en dan heb ik als een echte gentleman…mezelf gered door 2 treden op te springen, tussen de sluitende deuren, dame en baby achtergelaten in het verkeerde station, Ik heb haar tirade niet meer kunnen horen, maar tzal schoon geweest zijn.

Enkele uren later bevond ik me op match avond in villareal, liever niet dank u, heb dan maar doorgetrokken tot valencia waar ik een dag te laat was voor de festiviteiten (geen idee dewelkse) maar de massa toeristen en ander volk die daar de vrijdagavond doorbrachten?

En dan nog vooral engelsen en hollanders, ik werd zelfs bij inchecken in de hostel aangesproken, “ahkijknou, een belg” ik krijg het alweer op mijn heupen als ik eraan denk.

Mss was ik dan toch beter in villareal blijven hangen. Het ware op zijn minst authentiek geweest.

Anderendaags maakte ik me zo snel mogelijk uit de voeten, alleja snel, na 2 uur liften zonder succes op een druk kruispunt nadat ik weggewerkt werd uit het tankstation wandelde ik toch maar weer naar het openbaar vervoer. Twas dan ook al laat tegen de tijd dat ik kon herbeginnen, maar dat werd helemaal goedgemaakt door de lift van de dag, en dan bedoel ik niet die chique porsche, maar wel die oude ford die meer asbak dan auto was

Pepe had een workshop pottenbakken gegeven in valencia, raku techniek, en was onderweg naar huis, de man bleek meerdere van mijn hersenkronkels ook te bezitten, na enkele uren rijden was zijn engels alweer helemaal verstaanbaar (its been 15 years since i spoke english), en reden we in de duisternis tweemaal rond murcia op zoek naar de ideale plek om me af te zetten, hij gaf het op met de boodschap, “you’ll just have to settle with sleeping at my place”. Ergens in the middle of nowhere bij cartagena

En dan kreeg ik een glimpse of how my life could have been with just a few different choices. En spendeerden we de rest van de avond aan het kunstwerk dat hij aan het maken was. Een porseleinen mozaïek, met afbeelding van aronskelken, de klei was nog aan het drogen maar het moest dringend in den oven.

2 appelsienen en een kunstwerkje rijker zette hij me sanderendaags morgens een pak verder terug op de juiste baan. waar ik onmiddellijk werd opgepikt, en iets verder afgezet op een minder ideale plek, na een uurtje gaf ik het op, 10 autos per uur of 23 km wandelen naar het volgende tankstation, kiezen is verliezen, ik zag op de been niet meer dan 7 konijnen 3 bergen 2 honden 1 kat en duizenden amandelbomen, vele uren later kwam ik aan een tankstation waar ik meer konijnen zag passeren dan autos, mss had ik dan toch moeten blijven staan, maar bij het vallen van de duisternis werd ik nog opgepikt door een kerel die me enkele uren eerder ook al had zien staan, hij had medelijden, enkele kilometers verder mocht ik er al terug uit, in het donker dan maar op zoek naar een slaapplek.

Vanmorgen verloor ik dan een massa tijd voor ik kon en wilde vertrekken want snachts was de mist neergeslagen en alles was nat. Tegen de tijd dat de zon genoeg warmte gaf om alles te drogen was het alweer laat, dan weer enkele km wandelen naar een oprit, alwaar ik snel doorhad dat ik beter verder kon wandelen tot aan een tankstation want hier kon ik nergens veilig staan, als er al een auto passeerde. Als ik dertig meter voorbij de afslag ben hoor ik een auto , draai me om en steek mijn duim op, de kans dat dat lukt, is zo goed als onbestaande, maar de man kijkt toevallig mijn richting uit, en stopt…

i go to al jazeera, wuk in godsnaam ga jij in al jazeera doen, is dat geen tv zender?

I go to gibraltar, en zo geschiedde