Northland

Tallica Day is upon us.

Dwz dat Mamzils dag te kort is en Dries wat tijd heeft oa om verslagjes bij te benen. Ik heb zonet mijn reeds getypte stuk gepost, en als alles goed gaat staat dit vandaag ook online.

De vroege dag (en dan bedoel ik echt vroeg, mensen brengen daar de nacht door voor die winkel blijkbaar) brengt ons naar een urenlange wachtrij voor de Tallica pop-up store, ja, want de gewone merch, aan het gigantische rugby stadion, dat vandaag dienst doet als festivalterrein, die heeft al die limited editions niet he…

Terwijl ze stond te wachten deed ik wat noodzakelijke stops bij outdoorwinkels (uitbreiding van de campervan opties en garderobe) de apothekerij (muggenspray en aftersun aub) en gsm providers (tis definitief, mijn “nieuwe”smartphone is gedateerd genoeg om niet normaal te kunnen werken in nieuw zeeland)

En Tallica is everywhere, het lijkt wel of gans auckland fan is vandaag, tshirts allom, maar je moet geen tshirt lezen om aan hun gezicht te zien waarvoor ze hier zijn vandaag, de winkels spelen muziek in thema, …Tallica madness

Mamzil was al jaloers gisterenavond . Ze had op Instagram gezien dat de vrouwen van de band gisteren piha beach hebben gedaan waar we hadden willen passeren, maar links lieten liggen.

En onderweg van de auto naar onze hostel-

(heb ik al vermeld dat de goedkoopste optie naast onze 2de rangshostel, een hotelkamer van 1500 dollars was toen we boekten, op dit moment is er volgens booking nog 1 kamer int centrum voor 3000 dollars en bij het zien van onze hostel zei mamzil “we hadden nog beter in onze campervan gelegen”…)

-kwamen we langs de powerstation, waar suicidal tendencies optrad (das de band die ook het voorprogramma vanavond doet blijkbaar met ook rob truillio derin blijkbaar) en was er al een hoop volk aan het aanschuiven voor den ingang, waren we vroeger geweest en was het geen pijpestelen aan het regenen we zouden waarschijnlijk mee aan het aanschuiven zijn geweest.

Dat strandje van daarnet, dat lieten we links liggen uit noodzaak eigenlijk, het grote probleem met Nieuw Zeeland werd ons de voorbije dagen al duidelijk. Er is simpelweg te veel te zien en doen, en de keuzes zijn lastig. We hebben bijna een week in het noorden doorgebracht, en veel dingen gedaan maar nog meer overgeslaan. Maar het noorden is slechts 1 provincie van de 9 op dit eiland, en dan is er nog dat andere eiland, waar ik het meest over hoorde.

De consensus is simpel, we zullen meer moeten triëren in onze keuzes, en kiezen is verliezen. Het heeft slechts een paar dagen geduurd of ik dacht, misschien moet ik hier nog wel wat blijven hangen. Dan kan ik dit nog en dat nog, en….

De langeafstands wandelaars die we tegenkwamen alleen al, te araroa trail, die deden me watertanden, 3000km van noord naar zuid, 6 maand, dat lijkt me wel wat…

Tzal hier dan al frisjes zijn tegen dat ik aankom, De baas in oud zeeland zal dat mss niet helemaal apprecieren. En Mamzil alleen op dat vliegtuig terug, dat is ook nog een praktisch probleem. Maar dromen mag nietwaar?

Na onze eerste nacht in Kawakawa nabij de ietwat verwarrende en chaotische hundertwasser toilets. En het nodige gesjammel om uit te zoeken hoe we die campervan nu juist moesten, konden en wilden gebruiken. (Gelukkig regende het niet die eerste avond, er heerste namelijk ook wat verwarring en chaos in onze breins en bagage)

Hadden we een plan opgemaakt voor de dag, bay of islands, eerst de ferry op naar russel voor een wandeling van anderhalf uur, daarna naar een boom gaan kijken ergens in het bos, daarna haruru falls, en daarna slaaping zoeken. (ist slaping of slaaping? En is dat eigenlijk zelfs een woord?) Twas een goed plan…

Ik pakte mijn dagrugzak en stopte daar snacks en drinken in, appel, jassen, zonnecrème,pillamp...

En kreeg de vraag of ik dat allemaal wilde meepakken? Euh, ja, ik ben liever voorbereid, je weet nooit, onder ideale omstandigheden nemen we binnen anderhalf uur de ferry terug idd…

De ferry zelf was peanuts, op nauwelijks 5 minuten stonden we aan den overkant.

we kwamen enkele honderd meter na de ferry op een splitsing, “old Russel, first capital of new zeeland” naar links, “walkway to Russel“ rechtdoor, en naar rechts de grote baan. En we besloten om old dan maar op terugweg aan te doen, eerst die beloofde mooie kustwandeling. (spoiler, we zagen old russel niet)

De walkway was een up en down evenwijdig aan de grote baan dwars door bos en kiwi land (alleja de vogel he), na ongeveer een uur in de broesse stak ik mijn nieuwe schone kodak terug weg, die kiwis, die zag ik gelijk niet. Maar twas wel een interessante kennismaking met de fauna en flora, ergens tussen luxemburg de azoren en het regenwoud. De stilte was de voornaamste terugkerende factor, eenmaal je in de bosjes verdwijnt vervaagd alle omgevingslawaai, tot je enkel een kakafonie aan vogels en wind in de bladeren hoort.

Na anderhalf uur, kwamen we tot de constatatie dat dit waarschijnlijk niet de bedoelde wandeling was, van Russel nog geen spoor, integendeel, we kwamen een bordje tegen waarop stond “Russel 6km, enjoy” net voor we de mangroves indoken, Na de mangroves kwam een brembos en lichte bergwandeling naar een viewing point. Nog eens zoveel later kwamen we een bordje tegen russel harbour, 2,5km, dat lieten we wijselijk links liggen, we gingen immers naar Russel zelf nietwaar? En terwijl mamzil in schuim en zweet stond en de watervoorraad slonk werd het eenietwat frustrerende wandeling. Niet dat de uizichten, de flora en de fauna teleurstelden. Geen kiwis, maar wel papegaaien en tui en vele andere vogels, oesters, mangroves, kliffen. stranden, uitzichten op verre eilanden, en bloemetjes te over, maar waar was Russel nu? Had ik Darwins uitspraak op dat moment gekend, ik had het woord ongetwijfeld in de mond genomen.

De grote selfiestoel was een jolijtig intermezzo die het einde van onze zoektocht inluidde. Kort daarna vonden we bewoning, en een weinig later zelfs Russel zelf, we waren reeds meer dan 4 uur onderweg,

Het koffiehuis Hellhole leek ons een gezellig plekje om te bekomen even opnieuw moed te verzamelen.

Een B.L.A.T. en een pintje deden wat nodig was.

Russel was volgens Charles Darwin een “hellhole on the pacific coast” toen hij er met zijn Beagle passeerde. Of dat dan over oud of nieuw Russel ging daar ligt niemand van wakker.

Ook ons wandelrouteprobleem werd daar duidelijker, der is een autoferry naar Russel, een tiental kilometer verderop met een hoop korte aaneenschakelbare wandelingen langs die weg. Er is ook een voetgangersferry, naar Russel centrum en dan vertrekt die bedoelde wandeling van anderhalf uur van daaruit. We namen zonder veel twijfelen de voetgangersferry terug, wetende dat we de afstand tussen de twee vertrekplekken ook nog zouden moeten overbruggen, maar terugkeren langs de weg die we gekomen waren, dat zat er niet meer in.

De wandeling van Paihia naar Opua was er wel eentje om je vingers bij af te likken, een tiental km langs de route van te araroa, met een bordje, “low to mid level waterlevels”

Bij opkomend tij en meer dan midlevel water levels, zouden sommige mensen zich zorgen maken, maar op dat moment vertrouwde Mamzil me wel nog, en er wandelden een paar berugzakte lange afstandswandelaars voor ons.

Er was wat klim en klauterwerk en we moesten onze schoenen een paar keer nat maken, maar de voeten bleven droog. En een paar uur later waren we terug bij af. Moe maar tevreden dropen we terug af naar de hundertwassertoilets. De boom in het bos en de val in het water moesten wachten.

De volgende ochtend was de voornaamste zorg dat er geen links en rechts op haar nieuwe sokken stonden, en dacht ik , als dat nu al de voornaamste frustratie is, dan komt het wel goed met die campervan. En dat werd even later ook nog bevestigd, toen ze zei, we moeten hem nog een naam geven, de campervan. Suggesties zijn welkom.

In een herziene planning lieten we de boom in het bos links liggen, Eerst naar de treaty grounds, de waterval en dan die wandeltocht naar dukes nose waar ze al een tijd geleden haar gedachten op had gezet.

Verstandig als mijn Mamzil is doet ze af en toe wat naslag werk. Lang verhaal kort, Er is dus een wandeling op het zuidereiland waar ze haar gedachten heeft op gezet, de naam ontgaat me, maar die is van een redelijk niveau. Niet dat men mensen bang wil maken, Maar tis dus niet voor beginners. Mamzil’s fysiek indachtig (en mijn eigen ook trouwens) die niet optimaal is, had ze een graadmeter nodig, en die had ze gevonden in the dukes nose.

Afhankelijk van hoe ze die verteerde, waren uitdagender wandelingen binnen bereik.

Maar dan heb ik er zelf ook alle belang bij om dat goed te laten verlopen nietwaar?

Het was middag tegen de tijd dat we geparkeerd waren, en volgens mijn voornaamste bron, die het naslagwerk verrichtte, was de wandeling 5 a 6 u wandelen, en andere wandeltijden indachtig weet ik dat we niet de gemiddelden halen, integendeel, Je mag er meestal ongeveer een vierde bijdoen,

Om 8 uur gaat de zon onder, Dan hoeft er al niet veel meer mis te gaan he, de volle parking vertelde me dat we laat waren, maar we waren niet de enigen die nog vertrokken. De francaise waar ik even mee babbelde vertelde me dat de wandeling slechts anderhalf uur was volgens haar vriend. Minstens een van de twee was mis natuurlijk. Ik nam vlug een extra jas, pillamp en den ehbo. Maar we waren ermee weg.

Mamzils meest interessante opmerking halfweg naar de nose “we zitten gelijk in de rimbu”,

Ik reageerde, “Mamzil,..” en stopte, was het ironie? Ik heb alleszins hartelijk gelachen

Mamzil heeft altijd gelijk, iets later “Tis lijk jurrassic park” kon ik enkel beamen,

En “ma jij kan dit toch op sandalen ook” ?

De riviertjes kruisen, bergop en bergaf op gladde ondergrond noch het stuk moeras waren haar sterke kanten, en dat was gans de tocht, maar toch gingen we de fransen voorbij, en hielden ze achter ons. Ik was trots, maar besefte ergens wel dat het mede dankzij het competitiebeest in Helga was.

Het tijd schema, 2u naar de hut, 30min omhoog 30 min omlaag en 2uur terug werd pas ontkracht toen we bijna boven waren, de laatste 30 m naar duke nose bleken een rotswand met loodrechte stukken, met een reling om je aan vast te houden.

En mijn Mamzil is geen geit.

Toen we beneden stonden vertrouwde ze me nog, “jij kan dat”, 2m verder omhoog was dat vertrouwen weg, “ik ga terug naar beneden” maar zonder mijn hulp stond ze daar vast,

En mijn hulp ging enkel naar boven. Weg vertrouwen, maar we zijn boven geraakt.

De armen en benen verkrampt en zo goed als op. Naar beneden beloofde het een uitdaging te worden.

Nog een geluk dat de beloning groot was want de uitzichten waren rondom rond magnifiek.

Na een uitgebreide pauze daarbovenop die rots was het tijd, neerwaarts.

De eerste 5 meter gingen goed, niet naar beneden kijken, stap voor stap, daarna was het op, zweethanden op een gladde reling, “mijn voet schiet weg” “ik heb geen grip” het werd langzaam proces, maar we vorderden, voet hier, voet daar, hand verpakken, en iets later stonden we veilig beneden.

Dat kon ik niet op sandalen

En dan nog de berg af tot aan de hut, van hut tot hut 2uur en 20 minuten, dat was meer dan voorzien, en dan nog eens goed gerust, want we moesten dan nog helemaal terug naar de auto, dwars door jurassic parc.

We waren uiteindelijk reeds meer dan halfweg als het koppeltje fransen ons dan toch nog inhaalde.

En ik begon al iets te vroeg te verkondigen dat we er bijna waren , maar na 2uur en 10 minuten stonden we terug aan de auto.

Veerkracht check

Maar de beentjes waren op

Even rusten terwijl we een slaapplek zoeken, bij zeer laaghangende zon richting de zon rijden, om dan net te laat te zijn voor de zonsondergang op rangikapiti met wederom magnifieke zichten in alle richtingen, maar dan zonder de grote inspanning.

Na wat twijfelen(want volgens het eerste plan wilde Mamzil dinsdag ochtend vroeg aan de pop-up winkel in auckland staan) zetten we maandagochtends dan toch koers naar cap reigna, een rustdag was aangewezen, kilometers vreten dan maar, een vuurtoren met zicht op 2 oceanen das niet alledaags he, de spirituele bijtoon van de locatie ons ook niet ontgaan. Maar de grote zandduinen waren nog net iets toffer, als ik ooit weer fotos online krijg dan zie je het wel.

Langs de ninety mile beach ( die in werkelijkheid zelfs geen 90km is) en de westkust zuidwaarts, zonder nafte vallen in the middle of nowhere, (als je mamzil mag geloven toch, ik had zeker nog een half streepje, we wisten alleen niet of we nog een pompstation gingen tegenkomen in de eerste 100km) tanken en belgian cremes (koekjes) kopen in diezelfde middle of nowhere, de ferry op in rawene , fish and chips in opononi en We stranden bij het vallen van de duisternis op een camping vlakbij tane mahuta, alleja, 12 km verderop eigenlijk aan het infocenter die gesloten was. veel gezien en veel gereden.

Een rustige avond met de musquitoslayer (ik had ze allemaal, (dacht ik)) en daarna eindelijk eindelijk eens sterren aan de hemel, ik was euforisch. En de eerste 3 sterren dacht ik dat ik orion zag, maar dan een felle versie tussen de wolken door twijfelde ik zelfs zo hard dat ik bevestiging zocht op de smartphone, jawel, orion, maar dan feller, en vooral, op zijn kop zeg, alle die nieuw zeelanders kennen der niks van, wie zet dat nu ondersteboven? Het zuiderkruis zat jammer genoeg achter de bergen, gemiste kans, maar iets zegt me dat ik daar nog kans toe zal hebben.

De laatste zonnestralen zagen we sochtends na het bezoek aan de god van het bos en de vader van het bos, 2 gigantische kauri bomen, van de oudsten ter wereld, (imposant), en na nog een bezoekje aan een winkeltje met versteende gom (of was het hars) van kauribomen, was het rijden geblazen, want we wilden voor donker in auckland zijn, niet dat we nog veel zin hadden in tussenstops, de regen viel met bakken uit de lucht, dat beloofde alvast voor Tallica day…

Mamzil zal jaloers zijn als ze hoort dat ik in dat tof restaurantje mijn avond heb doorgebracht, met een pintje en een tiramisutje. Mijn batterij is op, en bijna tijd om Mamzil op te halen, van haar avondje uit…

Tot de volgende