terug naar boven

De sfeer ontbreekt toch wel een beetje, hoe langer we hier zijn hoe meer kerstversiering we tegenkomen, tot de bussen toe. tegelijkertijd is het hoe langer hoe warmer, en zomerser. de beelden kunnen goed zijn hoor, maar de knusheid van een winterkerst kan toch onmogelijk geëvenaard worden; en het voelt gewoon ook verkeerd aan.

Andere dingen die verkeerd aanvoelen? Links rijden went blijkbaar, maar dat die gordel aan den andere kant zijn blijkt moeilijker. Of het gemiddelde slot die hier andersom draait, de hoeveel heid keren dat je de wc deur pas bij de derde poging dicht, of weer open krijgt.

Abel Tasman was een leuk intermezzo. Een halve dag kayaken en een halve dag wandelen, dat was de opzet, maar hoewel de armspieren hun training reeds gehad hadden, gingen we na een middagstop toch nog terug de zee op. De kayak werd toch pas om 16 u opgehaald. Twas ook te verleidelijk, eilandjes en verlaten strandjes van de grillige mooie rotskust verkennen, langs en tussen de zeehonden passeren, die lagen te zonnen, aan waterballet deden, hun middagmaal aan het voorbereiden waren of gewoon aan het dobberen waren,

Nog wat aalscholvers van een merk die we niet kenden, een verdwaalde pinguin,... gewoon nog wat genieten. Een zwempje hebben we overwogen, maar gezien mamzils reeds jarenlange gebrek aan zwemkledij, en het reeds even lang gehoorde excuus, ik heb er geen dus ik kan niet zwemmen. tegen de tijd dat we aanmeerden was het gelukkig al hoog tijd om te beginnen wandelen, als je nog moet terug wandelen nadat je gedaan hebt met kayaken, dan wordt dat langer wandelen als je langer vaart,

Het kayakavontuur luide ook de terugkeer in, of toch het gevoel ervan, want vanaf nu stonden we onder schema, morgen de boot naar wellington, 3 dagen later de camper inleveren in auckland en nog een dagje later dat vliegtuig op, ( waar ik nu vlijtig aan het typen ben) 10 uur gehad, nog 7 te vliegen, en dan zijn we…net te laat in doha voor onze aansluiting vrees ik, maar kijk we zullen zien

We hebben de dagen gevuld met wat rijden, de marlborough sound hadden we graag nog wat meer verkend, maar de boot was geboekt. Een halve dag ferry, verkenning van wellington, en een verassend lekker avondje in de brewpub (fork and brewer) een passage langs mount taranaki en een roadtrip langs de surf highway, om door te trekken naar de forgotten world highway, en de adventure highway. De eerste, bleek veel vulkaan en veel koeien, en weinig zee, de tweede was vooral rustig en veel weg en weer, en zelfs daar lag een golf (wat is dat toch met al die golfterreinen? Hebben ze plaats te veel misschien?) en de derde, tjah dat was gewoon een grote baan?

De belangsrijkste tussenstop zal wellicht puteiki zijn geweest, waar we op het onverwachtste in the middle of nowhere een botaniche tuin binnenstapten met een meer dan impressionante hoeveelheid rododendrons, ik heb vake vroeger nog wel eens lyrisch weten doen over rododendrons, en vroeg me dan af wat daar nu zo speciaal aan was, (zo’n saaie plant), awel, ik denk dat ik er nu een beter idee van heb, ik was onder den indruk, bloemetjes bloemetjes bloemetjes, in alle kleuren en vormen, zelfs al waren we daar na het eigenlijke bloeiseizoen,

Sanderendaag reden we dan, eindelijk, na 4 weken geduld, naar een glimworm grot die bezoekbaar was, en een surfstrand waar mensen aan het surfen waren, beiden hadden we op de eerste dag van onze trip noordwaarts tegengekomen, en mamzil was van toen reeds ongeduldig, voor die gloei larven en die surfers, (zou er een analogie te vinden zijn?)

En dan leverden we onze skipmobiel terug in bij 2 zeer ongeïnteresseerde mecaniciens, na een grondige kuisbeurt, waarbij de we nog een vuile onderbroek van de vorige huurders boven haalden, gedaan met links rijden, gedaan met grappige verkeersborden, gedaan met schone camions, gedaan met CUT flowers, en FREE (range) EGGS, gedaan met golf na golf,...

De laatste 2 dagen waren wederom voor auckland, shoppen, een restaurantje waar ik nog een kortingsbon voor had en een goeie nachtrust de basisbehoeften, maar ik ben niet goed in shoppen, en mamzil heeft een katalysator nodig denk ik, en zo liep de namiddag in de grote stad niet helemaal van een leien dakje. (lees : En komen we zonder souvenirs huiswaarts)

de laatste dag wilden we zo niet verloren laten gaan en dus trokken we naar waiheke island, om belgium street in ostend te bezoeken en of om een bustour langs wijnhuizen te doen, maar we misten de bus tot 2 maal toe, en wandelden dan maar langs de mooie kust met een mooie selectie uit nieuw zeelands uitgebreide collectie trappen, net iets te hoog om praktisch te wandelen, we kenden ze al, (Von Trap is daar weer , hoor je mamzil dan vloeken) tot we de bus terug naar de ferry konden nemen, een stevige wandeling , geen wijnhuizen en geen oostende, en geen energie om daar nog veel aan te veranderen,

Bagage ophalen in het hotel, en de vlieger op, het wordt een hele hele lange nacht.

Dat was het dan alweer

Slaapwel en tot straks